ICE B0Y

Goodbye Blogger

2007-08-13T23:42:00.000+03:30

ما رفتيم به وردپرس دات کام

www.iceb0y.wordpress.com
www.iceb0y.wordpress.com

همان آدرس قبلي است که blogspotاش با wordpress جايگزين شده‌است.

داستان‌کوتاه

2007-08-10T23:36:00.000+03:30

کتابي مي‌خونم به نام «بيست و يک داستان از نويسندگان معاصر فرانسه» انتخاب و ترجمه‌ي داستان‌ها از ابوالحسن نجفي است. اسمي که داد مي‌زنه آدم معروفيه و کارهاي زيادي هم داشته اما يادم نمي‌ياد چه ترجمه‌اي ازش خوندم، باري تا الآن که از کارش راضي هستم. از اطلاعات روي جلد که بگذريم مي‌‌رسيم به اولين صفحه‌ي داخلي کتاب که روش با مداد اتود نوشته‌شده «تقديم به رئيس گوگل ;)» از اينکه کتاب رئيس گوگل دست من چه‌کار مي‌کنه هم بگذريم و برسيم به محتواي کتاب و داستاني که من مي‌خوام در ادامه تعريف کنم. تا الآن 4 داستان کتابو خوندم و قصد ندارم با سرعتي بيشتر از يک داستان در روز بخونم. حيفه که زود يک کتاب خوبو تموم کنم. خوندن اين داستان‌هاي خوب باعث شده به اين فکر کنم که داستان کوتاه دو چيز لازم داره، يک خط ايده بعلاوه‌ي پختن اين يک خط در چند صفحه. اولي خلاقيت و تخيل مي‌خواد و دومي هم قريحه و توان نويسندگي. يادم مياد از جلسات داستان‌نويسي کلاس پرورشي دوران راهنمايي. از معدود دفعاتي بود که يک کلاس پرورشي خوب در اومده بود. از اينکه معلم‌اش کي بود و به کجا رفت چيزي يادم نمي‌ياد. اما کلاس‌ها جالب بود. در ابتداي سال جدولي درست کرديم که اگر درست يادم باشه سه تا ستون داشت، قهرمان‌هاي داستان، هدف داستان و نتيجه گيري. اين ستون‌ها با کمک و تخيل بچه‌ها با مواردي کاملا نامربوط پر مي‌شد بعد مي‌نشستيم به نوشتن داستاني که به اين ترتيب قهرمان‌ها و اهداف ونتيجه‌اش تعريف شده‌بود. کار لذت بخشي بود. مثلا يادمه يک بار قهرمان‌هاي داستان درخت‌هايي بودند که بايد سفر مي‌کردند؛ نتيجه‌ي داستان يادم نمي‌ياد، اما يادامه که داستان سرائيدم از درخت‌هايي که قطع شده‌بودند و سوار بر يک کاميون باهم صحبت مي‌کردند. علاوه بر من يکي ديگه از بچه‌ها هم توي اين کلاس‌ها خوب مي‌نوشت. من نقش بچه مثبت و شاگر زرنگ کلاس رو داشتم و طبيعي بود در اين کلاس هم فعال باشم اما اون يکي از بچه‌هاي شر و تُخس کلاس بود که از مهارت‌هاي ديگه‌اش تقليد ادا و اصول معلم‌ها و خندوندن بچه‌ها در زنگ تفريح بود. از کتاب داستان‌هاي کوتاه شروع کردم رسيدم به زنگ تفريح. مي‌گفتم، تخيل و خلاقيت هست، فقط بايد براي رشد و پرورش مهارت نويسندگي تلاش کرد و متاسفانه قسمت سخت ماجرا هم همينجاست. چيزي که چاره‌اش فقط نوشتنه و مدام نوشتن!

شورش‌هاي مجازي!

2007-08-05T12:57:00.000+03:30

در نظر بگير دانشجويي در زندان انفرادي زير انواع و اقسام شکنه‌هاي روحي و جسمي و جنسي.
در نظر بگير200، نه 2000 نه اصلا 20 هزار وبلاگ فارسي رو که در اعتراض به دانشحويان و آزادي‌خواهان دربند عنوان وبلاگشون رو براي يک روز عوض کردند يا مطلبي مرتبط در يک روز خاص نوشتند.
دوباره دانشجوي دربند مذکور رو به‌علاوه‌ي جمله‌ي قبل درنظر بگير. فرقي در حال دانشجو ايجاد شده؟ حال و اوضاع مملکت فرقي کرده؟ کاربرهاي اينترنتي با ديدن اين وبلاگها متحول و روشن و انقلابي شدند؟ آيا اين مساله بازتابي در حد يک آنگستروم در واقعيت، در جامعه داره؟ آيا تونسته طرز فکر حتي يکنفر رو کمي جابجا کنه؟
من به قدرت بلاگستان درزمان انتخابات رياست‌جمهوري پي‌بردم. زمانيکه همه توي فضاي مجازي ِ بلاگستان معين رو رئيس‌جمهور کرده‌بودند و کاري به واقيعت نداشتند... الآن هم اين بازي‌ها تنها فايده‌اش اينه که يک پست به انبوه پست‌هاي وبلاگ‌هاي فارسي اضافه مي کنه.
بلاگستان فارسي فضايي مجازي و ايزوله از واقعيته که تبديل شده به جايي که در اون با پنهان شدن در زير بي‌هويتي با اسامي مجازي، انواع و اقسام انقلاب‌هاي دانشجويي و کمونيستي و پادشاهي و خليج‌پارسي روي مي‌ده که هيچ عينيت و تاثيري در جامعه نداره، شده جايي براي خالي کردن و تاخت‌وتازهاي بي‌خاصيت و اميد بستن بيهوده و هدر دادن و ...

تخم‌مرغ‌ها

2007-07-29T14:02:00.000+03:30

« بعدش خيلي ديرمون شده‌بود. هردومون مجبور بوديم بريم ولي از اينکه باز ديدمش خيلي خوشحال شدم. متوجه شدم اون چه آدم خوبيه و فقط آشنا بودن با اون چقدر باعث سرگرميه. و مي‌دونين، هه، ياد اون جوک قديمي افتادم. همون که يک يارو مي‌ره پيش يک روان‌پزشک و مي‌گه "دکتر برادر من ديونه است. اون فکر مي‌کنه يک مرغه." بعدش دکتر مي‌گه "خب چرا نمي‌فرستي‌اش تيمارستان؟" اونوقت مرده مي‌گه "مي‌خواستم بفرستمش ولي تخم‌مرغاشون لازم دارم." خب... گمونم اين خيلي شبيه طرز فکر فعلي من راجع به روابط زن و مرده، مي‌دونين اين روابط کاملا غير منطقيه، ديوونه‌وار و مسخره است، ولي گمونم همه‌مون به اين روابط ادامه مي‌ديم چون به تخم‌مرغ‌هاش احتياج داريم. »

آخرين ديالگو‌هاي فيلم آني‌هال، وودي آلن، 1977

گــــــــذران

2007-07-28T17:48:00.000+03:30

دارم استراحت مي‌کنم. براي همينه که هيچ کاره ديگه‌اي نمي‌کنم. يک هفته‌است که اومدم خونه و به‌جز وقت‌هايي که با خانواده بيرون رفتيم فقط يک‌بار رفتم بيرون، اونم براي خريدن يک کابل رابط بين نوت‌بوک و تلوزيون که جواب هم نداد. همه‌ي وقتمو پاي سيستم جديدم هستم. نوت‌بوکي که در آخرين روز اقامتم در تهران گرفتم و شبش اومدم خونه. تا بحال دو‌سه‌بار روش XP نصب کردم. يه‌بار ويروسي شد، يه بار خودش همينجوري قاط زد. لعنت به اين ويندوزهاي قفل شکسته که معملوم نيست چه معجوني هست. آره، خودش ويندوز اريژينال اونم از نوع Vista داره، اما کنده لعنتي. خير سرش چه کرده مايکروسافت، با يک گيگ رم و پردازنده‌ي دوئاله دوگيگاهرتزي اونقدر گرافيکو برده بالا و سيستمو پيچونده که نفس سيستم توي ويستا در نمي‌ياد. خلاصه که استراحت مطلق. براي مطالعه تحقيق فرصت هست. بخودم اينجوري مي‌گم. وقتي برگردم خوابگاه فرصت کافي براي جابجا کردن مرزهاي علم دارم. الآن فقط مي‌گذرونم. نه بابا، کتاب و فيلم و رفيقم کجا بود، فقط مي‌گذرونم...

عنوان‌بندی

2007-07-25T00:45:00.000+03:30

دارم به این نتیجه می‌رسم که اسم این وبلاگ رو بذارم نوشته‌های بدون کامنت یا به عبارت دیکه نوشته‌های بدون خواننده. فقط موندم URL رو چی بذارم!؟

مدلسازی

2007-07-20T11:50:00.000+03:30

به عقیده‌ی من این نمودار مدل خوبیه برای زندگی. توی زندگی یا فاجعه (disaster) داریم یا فاجعه‌های جعلی (spurious disaster). همین فاجعه‌های جعلی (فاجعه‌های ضعیف) است که ما اسمشو می‌ذاریم خوشی ولی در واقع وقتیه که فاجعه قوی نباشه. با منظق صفر و یک هم می‌شه اسمشو گذاشتن بودن یا نبودن فاجعه. دو حالت (state) عمده‌ی زندگی است.
این چند هفته که اوضاع من به این منوال بوده...

* تصویر اقتباس شده از نموداری است که می‌خواهد حافظه‌های جعلی (spurious memory) را در شبکه‌های هاپفیلد نشان دهد.

2007-07-19T00:33:00.000+03:30

بعد از صحبت در مورد وضعيت ويزا گرفتن و خروج از كشور به اينجا رسيديم كه
- پس اوضاع خرابه؟
گفتم:
- آره، وقتي توي يك خراب‌شده باشي هميشه اوضاع خرابه!

به‌ظرز فجيعي وضع خرابه! حال و حوصله‌اش باشه كلي غر دارم كه بزنم، فعلا نقدا برم بخوابم بعدا خدمت مي‌رسيم.

نمره‌ي دوم از آخر

2007-07-17T23:31:00.000+03:30

براي اينكه از بعضي از اساتيد بزرگ اين دانشكده نمره بگيري بايد تغيير جنسيت بدي ... از لوس‌هاي جنس لطيف باشي و راه بيافتي دنبال استاد به ...

پسری با سیستم پُکیده

2007-07-11T23:42:00.000+03:30

مدتها بود که تغذیه‌ی سیستم ام بازی در می آورد و منم پشت گوش انداخته بودم و فقط یکی دوبار سعی کرده بودم با کلی زرنگی مساله رو مربوط کنم به تنظیمات BIOS و روبراه‌ش کنم که سیستم‌ام گول نخورده بود و نشده بود. مشکلات روشن خاموش شدن سیستم همچنان براه بود تا اینکه پسر قصه ی مال تصمیم گرفت دستی به سروگوش سیستماش بشکه. به‌اش RAM اضافه کنه و ترگل ورگل‌اش کنه تا برای فروش آماده‌ش کنه. همین بود که به جون سیستم افتاد و... چشم ات روز بد نبینه، منبع تغذیه‌ی خراب زدو مادربورد رو سوزوند و الآن سه چهار روزه که سیستم‌اش گوشه‌ی تعمیرگاه‌است.
خلاصه که به درد بی‌سیستمی گرفتار نشین! بد دردیه که جگر گوشه‌ات، مونس ایام تنهای ات توی تعمیرگاه باشه! اونم چی، زمانی که باید تا یک هفته‌ی دیگه پروژه و سمینار درس مربوطه رو تحویل بدی و همچنین رمانی که خودتو آماده می‌کردی که سیستم‌اتو بفروشی و با یک نوت‌بوک مامانی برگردی ولایت‌ات!
باز خوبه این سایت خوابگاه هستو می‌شه برای ساعتی توش سیستمی یافت و چند صفحه‌ای تایپ و کرد و بلاگی نوشت...

تابستان

2007-07-03T02:16:00.000+03:30

باز تابستون شد و شب خوابيدن سخت. هرخاطره‌اي که از بي‌خوابي شبانه دارم برمي‌گرده به تابستون. تابستونه که به‌نظرم شب زنده‌است، گرمه و همچنان امتداد روزو مي‌شه درش حس کرد. حالا که خوابم نمي‌بره چه‌کاري بهتر از وبلاگ‌نويسي. مدت نسبتا درازيه که ننوشتم. اين مدت لابد اتفاقات زيادي هم افتاده اما من ننوشتم و کسي هم نخونده! الآن هم مي‌نويسم و کسي مي‌خونه يا نمي‌خونه. مهم اينه که من الآن يکجوري وقتمو پر کنم. امروز آخرين امتحان اين ترم‌ رو دادم، ترم دوم به سلامتي تموم شد و ارشد هم نصف شد. براي يک سري درس و مشق‌ها هنوز بايد تهران بمونم. دلم لک زده براي رخوت خونه. مي‌دونم که خونه برم بعد از دو روز حوصله‌ام سر مي‌ره اما فعلا که ندارم‌اش مي‌خوامش. اتاق تک نفره. شام و نهار و صبحانه‌ي آماده در خونه. پدر و مادر پير و مهربون. سکوت و سکون خونه...

گفتگو با خود

2007-06-15T22:59:00.000+03:30

توي پارک بود. توي تاريکي روي صندلي‌هاي سنگي ميزهاي شطرنج نشسته بودم و داشتم ساندويج سردمو مي‌خوردم. Hands Free به يک گوشم بود و با گوش ديگه ام حواسم به اطراف و صداي پارک بود، جمعه شبه و پارک لاله حسابي شلوغه. اما خوشبختانه اين قسمت پارک تاريک و خلوته و به‌راحتي تونستم جايي براي خودم پيدا کنم. در همين حين بود که به ذهنم رسيد. اينکه دارم خودمو گول مي‌زنم. سرخودمو با درس ومقاله گرم کردم و دارم از زندگي فرار مي‌کنم. زندگي در ايران يعني پول و کاري که من مي‌کنم توش هيچ صحبتي از پول نيست. شبانه روز پاي کامپيوتر و پاي MATLAB در حال تست کردن و مقاله خوندن و گزارش نوشتن. راهش اينه؟ يا من آخر ترم شده بريدم. نمي‌دونم. از عيد خونه نرفتم و از اين جنگل آسفالت خسته شدم.
اين ترم تموم بشه کارم سبکتر مي‌شه مي‌رم سراغ کار و براي خودم سرگرمي‌هاي جديدي درست مي‌کنم، اينجوري نمي‌شه!

مکالمه

2007-06-01T14:21:00.000+03:30

خواهره: فلانی هم دختره خوبيه ها! به هم می‌خورين و...
برادره: ناخن‌گيرت کجاست؟

تصاوير

2007-05-20T13:08:00.000+03:30

مدتيه تصاويري مي‌بينم که نه‌تنها اصلا زيبا نيست بلکه کاملا سياهه و مهوع. تصاويري از اين شهر و اين حکومت. اين تصاوير با چند ويدئوي وحشت‌ناکي شروع شد که از گرفتن دخترها به جرم لباس و پوشش توي اينترنت پخش شد. بعد از اون تصاوير مربوط به «جمع‌آوري» اشرار بود. تصاويري وحشيانه، سياه و غير انساني. آخرين مورد هم ويدئوي بيرون انداختن يکي از بچه‌هاي انجمن از دانشگاست.
گزارش ماجرا در خبرنامه‌ي اميرکبير + ويدئو در گوگل + خبر در بالاترين.

پسره رو قبلا زياد ديده بودم، باخودم مي‌گفتم اين چه دلي داره که هميشه توي تجمعات هست، اين‌ام نتيجه‌اش و من‌و مايي که فقط تماشاچي هستيم. حداقل در مورد بچه‌هاي ارشد و تحصيلات تکميلي مي‌تونم بگم که بيشتر از 90درصد در ماجراهاي پلي‌تکنيک (که اين‌روزها روزمره شده) فقط تماشاچي هستند.
تصاوير تکان دهنده‌اي مي‌بينيم. آه مي‌کشيم، داغ مي‌کنيم، نهايتا با يک پيش‌بيني "قبر خودشون رو دارن مي کنن".... مي‌گذريم. هرچقدر که رژيم و حکومت مسئوله، من‌و مايي هم که با سکوتمون از کنار اين فجايع مي‌گذريم مسئوليم. می‌ترسم از روزی که به این تصاوير هم عادت کنيم...

بدون عنوان

2007-05-17T20:50:00.000+03:30

آره، ممنون. مقاله هرچند دير اما پيدا شد. [با کمک اينجا]

استاده بعد از کلاس مي‌پرسه، «مباحث امروز چطور بود؟ نمي‌دونم خوب جا مي‌افته يا نه.» پاسخ مي‌دم «آره، اتفاقا يک‌سري ايده‌هايي دارم که حالا تست مي‌کنم خبرشو به‌تون مي دم» واقعيت اينه که بايد مي‌گفتم «شرمنده استاد، اکثر وقت مشغول آناليز نيمرخه دختر رديف جلو سمت راست بودم. به‌جز لب‌هاي باريک‌اش، واقعا زيبا بود. مخصوصا ابروهاش.»

بعداز ظهري با سيامک رفتيم سينما، «صحنه‌ي جرم، ورود ممنوع» برخلاف انتظار، فيلم قشنگي بود. اگر بدنبال فيلمي براي پرکردن وقت فراغت بعدازظهرتان هستيد توصيه مي‌شود.

حالا از شوخي گذشته، يک‌سري شبيه‌سازي کردم که شنبه به استاده نشون مي‌دم.

درجستجوي مقاله

2007-05-10T20:47:00.000+03:30

کسي مي‌تونه اين مقاله‌ي IEEE رو برام پيدا کنه؟

P. Strumillo, J. Ruta, "Poincare mapping for detecting abnormal dynamics of cardiac repolarization", IEEE Engineering in Medicine and Biology Magazine, vol. 21, no. 1, pp. 62–65, 2002.

.آدرس ايميل‌ام توی پروفايل‌ام هست

!جمع‌بندي: لعنتي دقيقا همون روزي که نياز دارم يوزر/پس ه اکسپاير شد

مصلاي کتاب

2007-05-06T19:39:00.000+03:30

چهارساعتي رو امروز در نمايشگاه کتاب گذروندم. شلوغستاني بود. چه از نظر جمعيت چه از نظر چيدمان و فضا. از نظر بالا پايين رفتن و پيچيدن فضا و سالن‌ها فقط با دانشکده‌‌ام، مهندسي‌پزشکي پلي تکنيک قابل مقايسه بود! ناشرهاي داخلي از قرار همه‌گي بودند و ماجراهاي تحريم حل و فصل شده‌بود، حداقل اون‌هايي که من مي‌شناختم و دنبال کتاب‌هاشون بودم مثل نيلوفر و مرکز و ققنوس و اميرکبير ... حاضر بودند. شوهر خواهره توي يک پنل جنبي سخنراني داشت که اونم رفتم، دستي براش تکون دادم و نيم‌ساعتي استراحت کردم. بخش لاتين هم رفتم. زمينه‌اي که دنبالش بودم، يعني neuro-computation چيز خاصي پيدا نکردم، يا کتابهاي خوبو قبلا برده بودند يا اينکه همين بود که بود. حدس مي‌زنم ارزونترين کتاب لاتيني که بشه خريدو من به قيمت 2500 تومن خريدم. قيمت کتاب‌هاي Prentice-Hall هند واقعا رويايي بود. البته اونم اکثر کتاب‌هاي خوبش تموم شده بود. خلاصه که «اعترافات» ژان‌ژاک روسو، «تيرهاي سقف را بالا بگذاريد» سلينجر و «ويران مي‌آيي» حسين سناپور منتظرند که توسط من خوانده‌شوند! اگر خواستيد بريد توصيه مي‌کنم بايکي بريد که قبلا رفته باشه، تا بتونيد از وقتتون استفاده‌ي بهينه بکنيد. ضمن اينکه فردا زمان خريد سازمان‌هاست و هرچيز بدربخوري مونده باشه جاروخواهد شد و شما ديرجنبيده‌ايد!

Where Do I Live?

2007-05-04T18:51:00.000+03:30

پورتال شورای عالی اطلاع‌رسانی ف‌ی‌ل‌ت‌ر است.

Anything different is good

2007-04-30T17:53:00.000+03:30

جمعه شب بود، يکي از اعضاي شبکه‌ي خوابگاه براي مدت کوتاهي تعداد زيادي فيلم share کرده‌بود. فيلم Groundhog Day رو روي سيستم‌اش ديدم. اسمشو نشنيده‌بودم و فکر نمي‌کردم ارزش ديدن داشته باشه. سرچي توي IMDB زدم و ديدم امتياز خيلي خوب 8 از 10 رو داره. پس نشستم پاش. 20 دقيقه‌ي اول فيلم زياد جذاب نبود. اما از وقتي ماجراي اصلي داستان شروع شد فوق‌العاده بود. وقتي فيلم تموم شد هم کلي خنديده‌بودم و هم با احساس رضايت کامل از پاي کامپيوتر بلند شدم. سوژه‌ي اصلي فيلم حلقه‌ي زماني، Time Loop هست. يک روز به صورت مکرر تکرار مي‌شه. هر روز همان ديروزه و تنها کسي که خبر داره تو هستي. تو توي امروز گير کردي، هر لحظه و هر ثانيه‌شو کاملا حفظ شدي اما براي ديگران اينگونه نيست. فقط يک روز فرصت داري با کسي آشنا بشي و اگر بيافته به فردا بايد دوباره همه چيو از صفر شروع کني. اين مضمون علاوه بر اينکه باعث شده فضاي کميکي براي قهرمان فيلم بوجود بياد، در عين حال فضاي رعب آوري هم هست. هر روز همان ديروز. همه‌چيز تکراري.
فيلم نهايتا پايان خوشي داره و روند خوبيهم طي مي کنه. قهرمان فيلم که همه‌چيز، هر ثانيه‌اش رو در تنها روزي که درش زندگي مي کنه کاملا حفظ شده ابتدا به سمت شر کشيده مي‌شه. يعني با علم اينکه هرکاري که بکنه، حتي اگر بميره بازهم فردا بر ميگرده سرجاي قبلش، شروع مي کنه به دزدي، خوشگذروني و خانوم بازي. اما اين روند به نتيجه‌اي نمي‌رسه، حالي نمي ده. نتيجه اينکه قهرمان کشيده مي‌شه به اون سمت، يعني از قدرت پيش بيني‌اش استفاده مي‌کنه براي کمک به شهر، نجات بچه‌اي که از درخت مي‌افته، کمک به کسي که غذا توي گلوش گير کرده و ...
من از اين تغيير روند دفاع مي‌کنم، هرچند شر لذت بخشه، اما گذراست در مقابل لذت خير موندني تر و شيرين تره.
القصه که ديدن اين فيلم توصيه مي‌شود.

بازی آرزو

2007-04-24T23:57:00.000+03:30

مشت ممد دعوتم کرده به بازي آرزوها. زياد توي بلاگستان نديدم بازي‌اش گرفته باشه. اما همينکه باعث مي‌شه بهانه‌اي براي به‌روز کردن وبلاگ‌ها بدست بده خودش غنيمتي است!
تعريفي که از آرزو توي ذهنم دارم به معني يه چيز دست‌نيافتني است. يه چيز خيلي دور، زيبا و خواستني. و وقتي به چيزهايي فکر مي‌کنم که دلم مي‌خواد داشته باشم يه مشت چيز شدني رو مي‌بينم. يا شايدم درست‌تر باشه بگم که هنوز اونقدر پررو و بچه هستم که آرزوها و خواسته‌هامو دست‌يافتني مي‌بينم. چيزايي مثل
- داشتن بدني عضلاني و سالم
- گشتن در دنيا و مافي‌ها
- تحصيل تا رسيدن به مرتبه‌ي استاد کاملي

آره، هنوزم اونقدر پررو و بچه هستم که اينا رو شدني مي‌بينم.
مسلما موارد جزئي تر ديگه‌اي هم هست که دلم مي‌خواد داشته باشم اما حال نوشتنشو ندارم. مدت‌هاست که ديگه رغبتي به شخصي و جزئي نوشتن توي وبلاگ ندارم همچنين هم رغبتي به خوندن نوشته‌هاي شخصي و جزئي ديگران. مسلما چيزهايي در من با يکي دو سال پيش تغيير کرده. زماني که بي‌کار تر بودم. بيشتر در وب مي‌چرخيدم، حساس‌تر هم بودم. اما الآن نه، بيشتر سرم با درس و مشقام گرمه و پوستم هم کلفت تره و البته به همون اندازه هم تنها.
اگر کسي از خواننده‌هاي اينجا مايله در اين بازي شرکت کنه، خوشحال مي‌شم آرزوهاشو بخونم. مطمئن باشيد من بوسيله‌ي فيد ريدرهايي که دارم وبلاگ همه‌ي رفقا [لينک‌هاي سمت راست و حتي بيشتر] رو مي‌خونم.

چرنديات بحث انگيز

2007-04-16T22:11:00.000+03:30

به لطف و ميمنت شبکه‌ي خوابگاه هم سي‌صد رو ديدم و هم اخراجي‌ها. هردو، فيلم‌هاي جلف و مسخره‌اي هستند که صرفا به دليل موضوعات جانبي همچون به کار رفتن اسم خشايارشاه و يا داشتن کارگرداني جنجالي صروصدا به پا کرده‌اند.
سي‌صد فيلمي‌است در حد يک بازي کامپيوتري براي گروه سني الف و ب. يک هجويه مسخره. واقعا برام جاي سواله که سازندگان اين فيلم با چه عقلي خشايارشاه رو شبيه يک دورگه‌ي دو جنسيتي بدون هيچ پشم و پيلي تصور کردند؟ واقعا چه اصراري بوده که روي سپاه دشمن اسم سپاه پرشيا گذاشته بشه؟ اگر فيلم ادعايي درمورد اسامي تاريخي و (مثلا) مستند بودن نداشت حرفي نبود؛ مي‌شد در حد يک فيلم سرگرم کننده‌ي متوسط ديد‌اش اما تاکيد بر روي عنوان پرشيا و اسپارتا و خشايارشاه، واقعا ديدن فيلم رو براي يک ايراني سخت مي‌کنه و حرصشو در مي‌ياره.
300 the movie

اخراجي‌ها هم يک مشت شوخي و جوک سطح پايينه که حداکثر مي‌تونه عامه‌ي مردم رو بخندونه. شوخي‌هاش نهايتا در حد اس‌ام‌اس‌هاي متداوله و ظرافت خاصي نداره که به ياد بمونه. صحنه‌هاي جنگي‌اش هم چيزي جديد نداره و سال‌هاي قبل نمونه‌هاي خيلي بهترش ساخته شده. کلا فيلم متوسطي است که به صرف شوخي‌هاي متهورانه‌اش (در مقايسه با فضاي سينما و تلوزيون ايران) مشابه مارمولک تونسته تماشاچي‌هاي عامي رو جلب کنه. همين و نه بيشتر.

يک شعر

2007-04-12T18:53:00.001+03:30

بي‌باورم
که چه نقشي مي‌پرورند
آدميان زودگذر
چه مشتاق
از هيچ پوچي مي‌آفرينند
از پوچ افتخار
چه ساده
از ديگري خدايي مي‌سازند
يا برده‌اي
چه لايه‌لايه‌اي مي‌تنند از اجبار
و غرقه‌اند در اين اجبار
چه سخت مي‌غلتند با لطافت زندگي
چه غمين‌اند
جه پايبند
چه ساده مي‌آزارند و مي‌رنجند
چه بي‌باورند به آنچه هست
اميدوار به آن که نيست

گاهي اين ميان
کسي را مي‌بينم
خوش‌دل
بي‌نياز از حيرت
نا توان از تملق
ساده و بي‌پرده
آزاده و عاشق
خنده‌رو
دلنشين

بي‌اختيار
دلم مي‌سوزد
به حال ديگراني
که مچاله ميان اين آب روان
پا به لجن گرفتار مانده‌اند

ماندانا محيط / مجله‌ي هفت ش. 35/ ص. 88

Addendum 4 Cyrus

2007-04-02T00:06:00.000+03:30

ديگه به مرزفروپاشي رسيده‌بودم، منتظر پاسخ چندتا ايميل اما خبري نيست. از همه مهمتر منتظر پاسخ اين کنفرانس لعنتي که قرار بود حداکثر تا 31 مارچ جواب پذيرش مقاله رو بدن ولي خبري نشده، هي صبر کردم، گفتم اونا از ما عقب‌ترن، با اينکه اينجا اول آوريله ولي اونجا هنوز مارچه و ... خلاصه کلي انتظار بيهوده، تا اينکه بالاخره به ذهنم رسيد برم يک سري به trash جي‌ميل بزنم، بله اونجا بود، پاسخ اونجا بود و اون‌هم خوشبختانه پاسخ پذيرفته شدن مقاله.
دو چيز در زندگي است که هيچگاه از آن گريزي نيست و همواره روي اعصاب است، يکی ايميلي که اشتباها به‌عنوان spam تشخيص داده مي‌شود و دوم اسپمي که سر از inbox در مي‌آورد. آرزومندم در سال جديد از هردوي اينها در امان باشيد. اگر کوروش زنده بود حتما اين دو تارو به اون سه آفت معروف‌اش (دروغ و دشمن و خشک‌سالي) اضافه مي‌کرد!

my WWW

2007-03-31T22:08:00.000+03:30

Wasting^*, Wanking, Watching^**

* time
** movies

Paradise Now

2007-03-26T16:14:00.000+03:30

در فيلم فوق‌الذکر، سکانسي هست که يکي از قهرمان‌هاي داستان که قراره با يک حمله‌ي انتحاري خودشو بترکونه با يک ضعيفه بحث مي‌کنه. قهرمان مي‌گه که با اين کارش به بهشت مي‌ره و ضعيفه در حاليکه با ضربه‌اي سر ِ قهرمان رو مورد نوازش قرار مي‌ده مي‌گه که بهشت وجود نداره، بهشت فقط توي سر تو هست (نقل به مضمون) چند ديالوگ بعدتر قهرمان به ضعيفه مي‌گه:
«ترجيح مي‌دم همون بهشت توي سرمو باور کنم تا توي اين جهنم زندگي کنم»
خوب، اين جمله معرکه است! يک جمله‌ي جهانشموله. نه تنها شامل حال فلسطيني‌ها و استشهاديون مي‌شه بلکه زبون حال خيلي از مذهبي‌هاست. کساني که از جهنمي که اطرافشون وجود داره به بهشتي خيالي پناه مي‌برن. علاوه براون گاهي اوقات دنيا اونقدر زشت و جهنمي مي‌شه که آدم ترجيح مي‌ده شخصا چنين بهشتي رو خلق کنه.
الجنة ‌الآن (Paradise Now) فيلم زيبايي است. برنده‌ي Golden Globe 2005 که توصيه مي‌کنم ببينيد.

تعطيلات

2007-03-25T14:23:00.000+03:30

چه کنم؟ فیلم ببینم؟ دیگه چقدر فیلم؟ اونم لعنتی همه‌اش فیلم‌های خوب. همین دیشب بود که «آخرین تانگو در پاریس» رو دیدم. هنوز از فضاش در نیومدم تا بخوام فیلم جدید ببینم. این چند روزه جز روزهایی که به مهمونی و عروسی گذشت بقیه‌اشو فیلم دیدم و الآن دیگه حوصله‌ی فیلم دیدن هم ندارم...
خواهرکوچیکه هم رفت خونه‌ی خودش. حالا فقط من موندم توی خونه. شدم پسرگل مامان و بابا که با هم‌دیگه می‌ریم مهمونی. سوژه‌ی دعاهای خیر خانواده، ایشالله دامادی آقا... .
باز تعطیلی شد و ملال و بیکاری. برای اینکه از عذاب وجدان درس خوندم چیزی کم نذارم کلی هم جزوه و مقاله با خودم آوردم که هنوز حتی از توی ساکم در نیاوردم.
می‌دونم حوصله‌شو ندارم اما خیلی دلم می‌خواد یک کتاب خوب بخونم، کسی پیشنهاد خوبی نداره؟ راستی صحبت کتاب شد؛ سری به اینجا بزنید، جالبه. من هم عضوم.

!صرفا محض به‌روزرسانی نوروزانه

2007-03-20T23:39:00.000+03:30

خانه

2007-03-16T23:35:00.000+03:30

هستم در اتاق خودم. در اتاقي که قبلا زياد بودم، هر روز و ساعات متمادي و در سه ماه گذشته اصلا نبودم. بارون مي‌باره، زياد، در شهري که در سه ماه گذشته اصلا در اون نبودم. شهر ظاهرا فرق‌هايي کرده. ميدون‌ها در حال تحولند. ميدون راهنمايي نماد دار شده. سعد آباد در حال نماد دار شدنه و ميدون ضد هم صاف شده. سر چهارراه‌ها موانع سرعت‌گير سفيدي گذاشتن و بعضي از خيابون‌ها هم lane ها .... اما بازهم همون مشهده که بود و هست. شهر مسطح و بزرگي پر از دهاتي. مثل من و خانوادم. جمله‌ي چندان مربوطي نگفتم اما چي مي‌توني بگي وقتي ناراحت باشي از درگيري‌هاي خانوادگي.

از اين سبک اعتراض خوشم اومد. 300 the movie

کسي که کامنت آخري مطلب قبلي رو گذاشته يادش رفته اسم خودشو بنويسه. لطفا!

ICE B0Y

2007-03-12T11:39:00.000+03:30

پسر يخي. پسر سرد. يخ پسر. به نظرم اين اسم خيلي براي من مناسبتره تا اسم مسخره‌ي پسرشجاع.
بعد از سه چهار سال وبلاگ نويسي به خودشناسي رسيدن كمي ديره اما فاجعه نيست.

ضمنا دقت شود كه به دليل موجود نبودن دامين، O در iceb0y، صفر، 0 ، مي‌باشد!

همه امروز پكريم

2007-03-06T17:35:00.000+03:30

استاده وسط تدريس مي‌ره مي‌شينه روي صندلي‌ش و مي‌گه:
- همه امروز پكريم.
اول فكر مي‌كنم مي‌خواد از جو كلاس گله كنه و دوباره شكايت كنه كه چرا كلاسو گذاشتن سرظهر بعد از ناهار. تا مي‌خوام نيشمو باز كنم، مي‌فهمم كه چي‌ميخواد بگه. يكي از دانشجويان استاد مربوطه كه ازقضا استاد خودم‌ام هم هست، دو هفته بعد از دفاع از پايان‌نامه‌‌ي ارشدش، مرده. همين امروز. صبح از خواب بيدار نشده. دانشجوي خوب و مودبي بوده. احتمالا مرده چون زيادي تلاش كرده و روي خودش فشار آورده، علاوه بر دفاع، دغدغه‌ي آزمون دكتري هم مزيد برعلت بوده. اينارو استاد مربوطه مي‌گه.

خوب و بد

2007-02-03T21:04:00.000+03:30

هفته‌اي که گذشت هم خوب بود و هم بد.
خوب1. آش‌پزي. يک قرمز پلوي خوب پختم. با اينکه اولين کته‌اي بود که مي‌پختم اما خوب در اومد. رنگ و روغن و نمک اش به‌اندازه شد و نه سفت شد و نه خمير. چندتايي هم خوراک خوب قارچ پختم. تدارکات مورد نياز براي خوراک‌ها رو در خوب2 تعريف مي‌کنم چه‌جوري به دستم رسيد. دوتا خوراک قارچ و تخم‌مرغ و يک خوراک قارچ و سوسيس پختم در حد تيم ملي. آش‌پزي استعدادي در من بود که به دنبال موقعيتي براي شکوفا شدن مي‌گشت!

بد1. تنهايي. از 5هم اتاقي موجود سه‌نفر تشريف بردند خونه. يک نفر ديگه هم که فداي شرکت. نبود و اگر بود هم فرقي با نبودنش نداشت. روز عاشورا ديگه اساسي بريدم. خوابگاه خالي و بي‌کار و بي‌حوصله. حوصله‌ي پخت و پز نداشتم زدم بيرون ساندويجي چيزي پيداکنم اما همه جا بسته بود. از بقالي خوابگاه يک الويه سرد خريدم و خوردم. خوشبختانه بچه‌ي با مرام اتاق بغلي يک سري غذاي نذري (پلو قيمه‌ي گرم) رسوند که خيلي فاز داد و از افتادن به چاه افسردگي مطلق نجاتم داد.

خوب2. چهارشنبه با ف رفتيم به تهران گردي. هديه‌اي تولدي گرفتم در حد تيم واليبال ايتاليا دهه‌ي نود! يک جعبه‌ي بزرگ مملو از قارچ، فلفل دلمه‌ي قرمز. گوجه‌فرنگي، سبزي خوردن و سبزي سوپ. بعد از گرفتن هديه رفتيم دو تا هات‌داگ از بوف گرفتيم و راهي پارک نياوران شديم. گوشه‌اي از پارک زير يک درخت کاج بزرگ نشستيم و درحاليکه برف مي‌باريد ساندويج خورديم، به سکوت گوش داديم و به برفي نگاه کرديم که با شروع خوردن ما شروع شد و با اتمام‌اش هم تموم شد. بعد از اون‌هم سري زديم به کاخ صاحب‌قرانيه از کاخ‌هاي شاهان قاجار و پهلوي. ديدن کاخ زيبا و شيک و جمع‌جور حس خوبي در حد کوکتل کوچيک و خوشمزه‌ي بوف در من ايجاد کرديم. بعد از اون‌هم Lisa Miskovsky گوش داديم و رونديم تا برسيم به خوابگاه خالي.

بد2. بي‌حوصله بودم. يک سري مشق و تکليف داشتم (هنوزم دارم!) که بايد آماده مي کردم اما هيچ رغبتي و حوصله‌اي براي انجام‌اش نداشتم و ندارم. همين انجام ندادن کارها در عين بي‌کاري اذيتم مي‌کرد. از آماده‌کردن تکليف و پروژه بعد از امتحان مزخرفتر فقط تکليف و پروژه بعد از امتحانه و بس!

تا يادم نرفته، ترانه‌ي Lady Stardust آخرش مي‌گه:

And I don't need no superheroes,
I don't care for gods with wings,
I hear teardrops on the pavement when Lady Stardust sings .oh
Lady stardust sing..lady stardust sing.

پی‌نوشت2

2007-01-27T23:32:00.000+03:30

نيم‌ساعت بعد از اينکه پي‌نوشت1 رو نوشتم، «ع» از اتاق بغلي اومد با 5تا کلاه بوقي که با روزنامه درست کرده‌بود، به مسخره‌بازي که اينا فروشيه و من‌و «م» به‌اش مي‌خنديدم که ماجراچيه؟ بعد از اون «پ» اومدش با يک کيک تولد بزرگ به همراه دو عدد شمع اعداد دو و چهار! بعله، رفقا حسابي سورپريز نمودند و مراسمي داشتيم! تولد تولد و کمي قر و ادا اطوار و فوت کردن و با موبايل عکس و فيلم گرفتن ...

آش‌پزي

2007-01-27T16:29:00.000+03:30

قاطي‌کن-سرخ‌کن-رب‌بزن يا بيلعکس رب‌بزن-سرخ‌کن-قاطي‌کن. فرمول اصلي غذا پختن در يک خوابگاه پسرانه است. هستند کساني که حوصله و هنرشو دارند و برنج و يا ماکاروني دم مي‌کنند، اما غذاي غالب همون سرخ‌کن و قاطي کنه. فرمول اصلي چنين غذاهايي شامل تخم‌مرغ، نوعي کنسرو (هرکنسروي، ماهي تن، عدسي، لوبيا و...) و درصورت حوصله‌دار بودن پزنده کمي پيازه که قبل از همه سرخ مي‌شه و درنتيحه بيشتر از همه هم مي‌سوزه.
من تا به‌حال ترکيب سوسيس و تخم مرغ، همبرگر و تخم مرغ، عدسي و تخم مرغ، ماهي تن و تخم مرغ و تخم مرغ خالي رو تست کردم. حالا فرصتي پيش اومده که بقيه ترکيبات رو هم تست کنم. چراکه تعطيلات بين ترمه و تهران موندم. چراش بماند. نه نماند. راستيت‌اش حوصله رفتن و برگشتن رو ندارم. 20-30 ساعت قطار سواري کنم که مي‌خوام چند روزي خانواده رو ببينم؟ نمي‌ارزه. ضمن اينکه در 25 سال گذشته به اندازه‌ي کافي خانواده رو ديدم و همچنين سه‌هفته‌ي تعطيلي نوروز هم فرصت کافي براي ديدن همه هست. پس ترجيح دادم که تعطيلات رو خوابگاه بمونم و به پختن غذاهاي ترکيباتي بگذرونم. در اين بين اگه حوصله شد يکي دو تا سمينار و مقاله‌اي که دست دارم رو هم پيش ببرم. القصه اگر ايده‌اي در پختن غذاهاي SSF: Single Session Foods (غذاهايي که با يک‌بار پاي گاز رفتن آماده مي‌شوند.) داريد و يا غذاهاي کنسروي خوبي مي‌شناسيد (به‌جز سوپ‌هاي قارچ و جو و مرغ و کنسروهاي مرغ و ماهي و الويه و قرمه سبزي که تست شده‌اند) از ايده‌هاي شما استقبال ويژه مي‌گردد!

پی‌نوشت: می‌خواستم تولدمو به خودم تبريک بگم اما يادم رفت!

بدون عنوان

2007-01-20T21:58:00.000+03:30

باز رسيديم به شب امتحان درسي که علاقه‌اي به خوندنش ندارم. در طول ترم مي‌گفتم عجب اشتباهي کردم اين درسو برداشتم. امشب به اين نتيجه رسيدم که عجب گُهي خوردم اين درسو برداشتم. با وجود اين همه درس جالب... هي!

حالا که دارم به‌روز مي‌کنم چندتا لينک مفيد بدم استفاده ببريد!

- Why I don’t believe in god: يک متن انگليسي ساده و به زباني ساده. علاوه بر خود متن چيزي که براي من جالبه اينه که متن توسط يک بلاگر 16 ساله اون‌هم دختر نوشته شده! مي‌توني يک دختر ايراني اون‌هم 16 ساله رو تصور کني که به اين فصاحت بگه: Why I don’t believe in god!؟

- FLV Online Converter: سايتي که ويدئوهای فلش رو به فرمت‌هايي مثل AVI و يا حتي 3gp تبديل مي‌کنه. کاربری عمده‌اش براي سايت youtube ه. مخصوصا الآن که اين سايت فــيــلتر شده. فرض کنيد به يک لينک ويدئو در youtube (مثلا در بالاترين) برخورديد. لينک رو به اين سايت بفرستيد و منتظر دانلودش بشين.

- داستان دخترِ باتوم خور. اين داستان بيشتر از اون جهت برام جالب بود که به روايت «يک خوابگاهي» است!

- بلیت‌های بیست و پنجمین جشنواره فیلم فجر از سوم بهمن ماه پیش فروش می‌شود.

به سرعت زمان

2007-01-12T12:08:00.000+03:30

به سرعت برق و باد، به سرعت زمان، پنج ماه گذشت و از فردا امتحانا شروع مي‌شه.

نوشتنم نمي‌آيد.

ما

2007-01-02T22:14:00.000+03:30

خوابمان گرفته‌ است و آپديتمان نمي‌آيد. از طرفي ساعت هنوز نه و نيم هم نشده‌است، ليکن ما چون دوغ خورده‌ايم و برنج و قزل‌آلا، خيلي خوابمان مي‌آيد. کتاب‌ها و جزوات ِ دي‌اس‌پي را اطرافمان پراکنده‌کرده‌ايم و خميازه‌هاي ممتد مي‌کشيم. خبر زياد است و گرفتاري فراوان، اما نوشتني چه؟ نمي‌دانيم که آيا هرخبري گفتني است و هر ماجرايي نوشتني يا خير؟ ليکن اين را نيک مي‌دانيم که درسمان را بايد خوب بخوانيم. اين را هميشه نيک مي‌دانسته‌ايم. اما افسوس که هميشه نيک بدان عمل نکرده‌ايم و افسوس زياد خورده‌ايم. ديروز به دوستي مي‌گفتيم که ديگر دغدغه‌ي ثبت زندگي در ما افول کرده‌است، راست‌اش را بخواهيد، بيشتر از آن‌که افول کرده‌باشد، ما تنبلي مي‌کنيم. تن به نوشتن نمي‌دهيم و لحظات مي‌گذرند و ثبت نمي‌شوند. الآن هم که شکمان باد کرده‌است و چوب طمع‌مان به يک ليوان دوغ اضافه را که دور نريختيم، مي‌خوريم. حالا که کمي نوشتيم و مجبور شديم اندکي بيانديشيم سرحال آمديم. برويم لَختي درس بخوانيم.

بازی يلدا

2006-12-24T21:29:00.000+03:30

قواعد بازي: از بنيان‌گزارش
دعوت‌کننده: آيداي ورود ممنوع

سه‌چهار روزي هست که بازي يلدا در وبلاگستان شروع شده. منم‌ منتظر بودم تا يکي دعوتم کنه و چيزکي بنويسم. ديگه داشتم نااميد مي‌شدم که دعوت رسيد!

1. تند راه مي‌رم و تند هم مي‌رونم. البته اين دليل نمي‌شه که راننده‌ي خوبي باشم.
2. از سه سالگي، چهارسالگي... ده سالگي... ام چيز خاصي يادم نمي‌ياد! همينقدر يادمه که زياد گيج مي‌ِزدم و زياد پيش مي‌اومد هنگ کنم که «اين کيه که داره از من به بيرون نگاه مي‌کنه» و البته پاسخي هم نمي‌گرفتم! ضمنا آنژين هم زياد مي‌شدم.
3. از واژه‌ي «مظلوم» به شدت متنفرم. صفتي که در بچه‌گي و حتي بزرگسالي زياد به‌م نسب مي‌دن. آي بدم مياد از اين مظلوم و کم‌رو!
4. ممکنه سوءبرداشت بشه اما به جهنم! يکي از زيباترين مناظر برام بدن مردهاي عضلاني‌است. شايد به همين خاطر باشه که از تماشاي کشتي لذت مي‌برم. يکي از آرزوهام داشتن چنين بدن‌هايي است اما چه‌کنم که بدن ضعيفي دارم و تا کمي ورزش مي‌کنم زود ضعف مي‌کنم!
5. خيال‌پردازم. از نوع خود-جيمز-باند-بين اش. درنتيجه زياد از خودم نا اميد مي‌شم و زياد به خودم فحش مي‌دم.

براي ادامه‌ي بازي دعوت مي‌کنم از: بامداد. متهم. فاطمه. به اتفاق بانو. شايگان و بهرنگ.

پلي‌تکنيک

2006-12-21T10:54:00.000+03:30

دانشگاه خوبي است. فشرده است. بيشتر در مقايسه با دانشگاه قبلي‌ام يعني فردوسي مي‌گم که براي رفتن از يک دانشکده به دانشکده ديگه بايد سوار سرويس مي‌شدي. اما پلي‌تکنيک يک راسته است. همونطور که خوابگاها‌ش mp3 است، خودش mp4 ه! در حاليکه سلف هستي؛ همزمان آمفي تئاتر و سالن ورزشي هم هستي. ضمن اينکه ورودي آمفي‌تئاتر معمولا نمايشگاهي هم براهه پس نمايشگاه هم هستي.
دانشگاه فعالي است. در اين سه ماه تقريبا به اندازه‌ي کل 4سال کارشناسي در برنامه‌هاي فوق برنامه‌اش شرکت کردم. فيلم ديدم،‌کنسرت موسيقي رفتم، شب شعر رفتم، احمدي‌نژاد هو کردم! تريبون آزاد هم که هميشه‌ي خدا براهه. بعضي از برنامه‌ها هم هست که بعدا معلوم مي‌شه چيه! چند روز پيشا رفته بودم سلف براي شام که ديدم در محوطه‌ي جلوي سلف، مکان هميشگي تريبون آزادها، تعداد زيادي شمع روي زمين روشن کردن. مدت زيادي از روشن بودن شمع‌ها گذشته بود و اکثرا خاموش شده‌بودند. هرچي چشم چرخوندم تا پلاکاردي چيزي که توضيحي در مورد علت مراسم باشه پيدا نکردم. فرداش توي خبرگزاري آموزش خوندم که «دانشجويان پلي‌تکنيک در سوگ شعور شمع روشن کردند.» جايي که در سوگ شعور شمع روشن کرده‌بودند مکاني بود که صبح بسيج دانشجويي يک تريبون آزاد نمايشي براي به دست آوردن دل الف‌نون برگزار کرده بود!
پديده‌ي جالب ديگه در اميرکبير، نشريه‌هاي تک‌صفحه‌اي اين دانشگاه است که به وفور از طرف هر دو طيف در سطح دانشگاه توزيع مي‌شه. اغلب اين نشريه‌ها شماره‌‌هاي اوليه است و از عنوان‌ش نمي‌شه فهميد چپي است يا راستي. اگر از راستي باشه از عدالت‌طلبي گفته و علي‌افشاري جيره‌خوار و اگه چپي باشه خوندنيه!
از اين واقعيت گريزي نيست که پلي‌تکنيک دانشگاهي است بسيار سياسي. حتي در شب شعرش هم، چيزي که بيشتر توجه و تشويق حضار رو بر مي‌انگيزه اشعار سياسي است و جملات مجري در مورد ستاره‌ها و ستاره‌دارها!

پي‌نوشت: چي شده که به شعر علاقه‌مند شدم؟ نشدم! به دعوت يک دوست خوب رفتم، از مجاورت‌اش و از «اجرا»ي شعرها لذت بردم. از آدم‌ها. از نحوه‌ي خواندن‌ها. از صداها. از نمايش!

نمي‌کنم

2006-12-13T23:34:00.000+03:30

در انتخابات شرکت نمي‌کنم و به ليست اصلاح‌طلبان راي نمي‌دم. هيچ قرار نيست که بين بد و بدتر و کمتر مزخرف و ريش کوتاه‌تر و امثالهم انتخابي بکنم. وقتي انتخاب خوبي وجود نداره، وقتي هيچ اعتمادي به سالم بودن برگزاري انتخابات ندارم، وقتی رايم رو به منزله‌ي مشروعيت حکومت مي‌بينم، ضرورتي نمي‌بينم که خودمو درحد شرايط کوچيک کنم.

نياز مردم

2006-12-09T19:32:00.000+03:30

«آدم‌ها بيشتر به جايي براي شاشيدن نياز دارند تا جايي براي عبادت»

اين زيباترين شعاري بوده که تا به حال روي يک ديوار ديدم!
- عکاس خودم و موبايلم. ديوار هم در کوچه‌ي مظفر.

2006-12-06T20:13:00.000+03:30

يک سرماخوردگي ساده چقدر راحت فاک مي‌زنه به کل زندگي‌ات. مي‌رينه به کنسرت رفتن‌ات. به مشق نوشتن‌ات. به پاي کامپيوتر نشستن‌ات. به سلف رفتن‌ات، به دو شبانه‌ات... به لحن ِ نوشتن‌ات، به همه چي!

Runner

2006-11-22T22:26:00.000+03:30

شب‌ها مي‌دوم. حدودا يک هفته‌است. حوالي يازده مي‌رم. تا پارک حدودا ده دقيقه‌اي مي‌دوم و توي پارک هم با وسائلي که داره کمي ورجه وورجه مي‌کنم. رهادست‌ها (Hands Free) رو مي‌زنم به‌گوشم، هدبند رو مي‌کشم روي گوش‌ام تا پيشوني‌ام رو گرم کنه و رهادست‌ها رو نگه داره و نرم‌ش مي‌کنم. پارک خلوته. تک و توک کسايي که براي ورزش اومدن. کسايي که براي هواخوري اومدن، سيگار مي‌کشن و با وسائل بازي مي‌کنن و معدود هم خانواده‌ها. هوا سرده و روي عينکم بخار مي‌نشينه. نفس‌ام سريع تموم مي‌شه. زياد نمي‌تونم بدوم اما با وسائل مي‌تونم کار کنم. موقع برگشتن خط درميون مي‌دوم. کمي مي‌دوم، کمي راه مي‌رم تا مي‌رسم به خوابگاه. از علي يک شيرعسل مي‌خرم و مي‌رم اتاق. اگر آهنگي که درحال پخشه تموم نشده باشه تا آخر گوش مي‌دم بعدش مي‌رم سراغ شيرعسلي که زود تموم مي‌شه. دو شب نمي‌دوم، امشب هم از اون شب‌هاست. دلم لک زده براي همون لحظه، گرم، نفس‌زنان و خيس از عرق روي تخ‌ات بشيني و شيرعسل‌تو بخوري.

Elephant

2006-11-16T14:36:00.000+03:30

معدود پيش مياد فيلمي به‌صورت مداوم و طولاني متاثرم کنه. يکي از نادر موارد فيلم «فيل» بود که دو سه روز پيش آمفي تئاتر دانشگاه ديدم و همچنان بعد از دو سه روز هروقت صحنه‌هاشو به‌خاطر ميارم، هنگ مي‌کنم. از نظر اعتبار، فيلم نخل طلا و جايزه‌ي کارگرداني کن 2003 رو برده. از نظر ساختار هم فيلم ويژه‌اي است. از غيرخطي بودن و روايت يک ماجرا از منظر چند شخصيت که ديگه اين روزها ساختار غيرمتداولي نيست، بگذريم، فيلم يک جور روايت سيال خيلي خاص داره. اسلوموشن‌هاي گاه و بي‌گاه، مکث‌ها و حرکت‌هاي آهسته و دوار دوربين، فضا ويژه‌اي ايجاد کرده. ويژه و به‌يادماندني. بايد نسخه‌ي اصلي فيلم رو گير بيارم و چندبار ديگه ببينم تا بهتر بتونم راجع به‌ش حرف بزنم.

اين روزها دوز «فيلم خوب ديدن» خونم رفته بالا. يک منبع خوب فيلم گير آوردم به‌نام شبکه‌ي خوابگاه. کل خوابگاه ما به‌همراه سايت کامپيوترش شبکه‌است و يک سرگرمي بچه‌ها گشت و گذار در بين فايل‌هاي share شده است‌، که اغلب هم فيلم و موسيقيه. بعد از 21 گرم که تو پست قبلي راجع به‌ش نوشتم، مونيخ رو گير آوردم، که هرچند سانسور شده بود اما بازهم نسخه‌ي خوبي بود با زيرنويس فارسي. فيلم ديدني است. روايت درگيري‌هاي فلسطين از ديد هردوطرف، نسبتا منصفانه و جامع. بعد از اون هم فيلم Talk to her رو پيدا کردم که ديشب ديدم. يک شاهکار ديگه...

بچه اومدن اتاق و مشغول بحث و صحبت شدن از طرف ديگه موسيقي هم براهه و تمرکزي ندارم بابت صحبت راجع به Talk to her...

2006-11-11T13:57:00.000+03:30

تا وقتي که اين MATLAB ه داره زور مي‌زنه برنامه‌اي رو که براش پختم به جواب برسونه (جا بياندازه: به قول استاد مربوطه که امروز يادگيري DSP رو به جا افتادن آش تشبيه نمودند) باري، تا اون موقع بعد از مدت‌ها کمي وبلاگ بنويسم. اينجا هم حسابي گرد و خاک گرفته، کامنت دوني از قرار خرابه و مهم‌تر از همه حس وبلاگ نويسيه که در من زواليده. از طرفي گرفتاري‌هاي درس و مشقيه که باعث شده هيچ وقتي براي بلاگيدن نداشته باشم. البته فکر نکنيد که تمام وقتم صرفا به خرخوني مي‌گذره، نه‌خير! به عنوان مثال نقض بايد «21 گرم» رو اسم ببرم که طي دو روز اخير دو بار ديدم و شايد بازهم ببينم. «21 گرم» من‌جمله فيلم‌هاييه که لذتي در دوباره ديدن‌اش هست که در بار اول ديدن‌اش نيست! هر بار ديدن فيلم مثل چيدن دوباره‌ي پازل و ساختن فيلم و لذت بردن از اونه. در کنارش بازيهاي درخشان، تاثير فيلم رو چند برابر مي‌کنه، دل‌تورو، نائومي‌واتس و شون‌پن همه عالي هستند... نخير، اين مطلبه به جواب نمي‌رسه و Ctrl + Pause لازم داره. برم ببينم چه مرگشه.

ماما جون. عکس. بخند.

2006-10-27T22:45:00.000+03:30

چند روزی اومدم مشهد. سرماخوردم و مدام عطسه می‌کنم. حال که نداد بماند،حال‌گیری هم بود. برگشتن به جایی که دیگه اتاق‌ات مثل سابق نیست. وسایل‌ات (کامپیوتر مثلا) دم دست نیست. چیزایی که به‌ش عادت کردی عوض شده. چیزایی که بدت می‌اومده دوباره رو شده (تلوزیون مثلا)... تجربه‌ی دوپاره‌گی! خلاصه تجربه‌ای شد برای اینکه سعی کنم کمتر بیام یا بیام و کمتر بمونم. در حد یکی دو روز برای احوال‌پرسی و دوباره خداحافظ شما. همه‌ی اينا يک طرف، سرماخوردگی کذايي هم يک طرف. عنوان مطلب يعنی چه؟ خوب اینو باید از شایان پرسید که تنها سرگرمی این روزهای من بود!
می‌خواستم بیش‌تر بنویسم اما اصلا حالش نیست. برم بخوابم و از استراحت مطلق این روزها کمال استفاده رو ببرم که به احتمال زیاد فردا شب در قطار نخواهم توانست بخوابم!
جالبه، اين چند روز که مشهدم هربار مسنجر رو راه انداحتم، هیچ احدالناسی هم آن نبوده که بشينيم دو کلوم باهم اختلاط کنيم... همون خواب بهترين گزينه‌است.

کاروان‌سرا

2006-10-21T21:57:00.000+03:30

1. يک هفته سر کردن با چشمي که متورم و قرمز شده بود براي خودش تجربه‌اي بود. نگاه کردن به چشم‌ها در برخوردها اولين کاريه که آدم‌ها مي‌کنن. درنتيجه اگر نقصي (مثل نقص کذايي عدم تقارن چشم‌هاي من) در چشم‌ها باشه به سرعت detect مي‌شه. قبلا فکر مي‌کردم فقط خودم ام که زيادي مستقيم به چشم‌ها نگاه مي کنم اما اين تجربه نشون داد که نه، فصل مشترکه آدم‌هاست.

2. عجب هوايي داره اين تهران. اصلا فکر نمي کردم اينقدر توپ باشه. هرشب بارون مي‌باره اونم نه طبيعي بلکه با رگبار و رعد و برق و باقي مخلفات. يه بهار تمام عيار!

3. اکساويچه کليپ‌هاي جالبي از کارتون هاي دوران کودکي آماده کرده که ديدنيه. البته ديدن‌اش سرعت بالا مي‌خواد اما همون تصاويرش هم خاطره انگيزه.

4. خوابگاه هم براي خودش کاروان‌سرايي‌است. از بالا صداي گومب گومب مي‌ياد. به قول هم‌اتاقي ام همديگه رو بلند مي‌کنن مي زنن زمين. از پنجره صداي موسيقي جي‌جي‌اگوستينو مي‌ياد، صداي page کردن هم که هميشه براهه. آقاي فلاني تلفن. نماز جماعت... . آرايشگاه باز شد. اتوبوس امامزاده صالح منتظره. کتابخانه باز شد. بياين برچسب بگيرين و ... در همين حين يکي از هم اتاقي‌ها خوابه. يکي ديگه به سقف خيره شده. بعدي مشغول تايپه و اصلاح تزشه و من‌هم که وبلاگ مي‌نويسم. تازه بيرون هم بارون به صورت خط درميون براهه.

لذت کوچک

2006-10-14T22:39:00.000+03:30

کلاس سر ظهرم رو دودر کردم و اومدم اتاق. سرِ راه بليط قطار رفت و برگشت مشهد رو هم براي عيد فطر رديف کردم که بار بزرگي از دوش‌ام برداشت. نشستم به ديدن ادامه‌ي فيلم Amelie که ديشب تا نصفه ديده بودم و همراه‌اش شکلات مترو و بادوم زميني مزمز تناول کردم. واي که چه حالي داد. ديدن يک فيلم مفرح و فوق‌العاده در اتاقي خالي در طبقه‌ي پنج‌ام يک خوابگاهِ آرام،... خلاصه که فارغ از تمام بدبياري‌هاي هفته‌ي اخير ظهر امروز فازي داد بياد ماندني!

بدبياری ها

2006-10-11T12:20:00.000+03:30

خواهره رو با شايان کوچولو از فرودگاه امام گرفتم، بردم مهرآباد و از اونجا فرستادم مشهد. سرجمع 4 ساعت هم نشد. حالا که خواهره با شايان براي هميشه برگشتن من ديگه مشهد نيستم. اين از اين.
بعد از مدت‌ها شانسي به‌م رو کرد تا با يکي از رفقاي مجازي که خيلي مشتاق ديدارشم قراري براي تئاتر هماهنگ کنيم. همه چي خوب بود تا اينکه چشم چپ‌ام شروع کرد به باد کردن. الآن که دارم اين متنو مينويسم چشم‌ام به اندازه‌ي يک وزغ باد کرده. يک سري قطره و پماد گرفتم، چشم‌ه خوب مي‌شه، اما افسوس که قرار تئاتر کنسل شد. تا اينجا شد دو تا.
تمام اتاق‌ها توسط کابل شبکه‌اي که کشيده‌شده، به شبکه‌ي خوابگاه متصل‌اند و مي‌تونن از اينترنت استفاده کنن، اما اتاق ما با وجوداينکه دو تا سيستم توپ هم داريم، کابل کشي نشده، صرفا يک سوراخ خالي داره که به هيچ جايي منتهي نمي‌شه، درنتيجه اينترنت بي نت! به چند نفر هم مراجعه کرديم اما نتيجه‌اي نداشته. اين هم سومي!
فکر مي‌کنم يواش يواش وقتش شده که دچار افسردگي و دلتنگي و باقي ماجراها بشم. نگران نباشيد، طناب دارم اما مشکل اينجاست که گيره يا قلابي براي آويختنش سراغ ندارم، شد چند تا!؟

هفته اي که گذشت

2006-10-05T13:24:00.000+03:30

10/7/85 امروز بالخره مجبور شدم لباسهامو بشورم. دوتا زيرپوش وسه تا بلوز. بلوز آبيه رنگ داد و لباسها رو وقتي قبل از پهن کردن مي چلوندم هنوز کف داشت. براي دفعه ی اول زياد بد نيست.

11/7/85 امروز براي هراتاق بسته‌اي محتوي يک سيبل و 6 تا دارت آوردن. همه تعجب کردند که چه خبر شده و هرکسي نظريه‌اي صادر مي‌کرد. چند دقيقه‌اي نگذشت که صداي تق و تق پرتاب دارت‌هاي آهنربايي به سيبل‌ها بلند شد. در اتاق ما که دارت بازي تبديل شده به وسيله‌اي براي تعيين اينکه چه کسي فلان کارو انجام بده (مثلا خريد ماءشعير بعد از افطار)

12/7/85 امشب هم با دو تا از بچه‌هاي قديمي رفتم لاله. کمي ورجه-وورجه و بدمينتون. حالم جا اومد.تمام طول هفته مشغول تايپ پايان‌نامه‌ي هم اتاقي‌ام بودم. ديگه من باشم که تايپ پايان نامه‌ي رياضي قبول کنم. لعنتي پر از فرمول بود، هرچند که وقتي با بخشي ازدستمزدش يک کتاب DSP نو و تروتميز خريدم خيلي فاز داد.

13/7/85 خوابگاه اينترنت دار شده ومن از سايت خوابگاه مي لاگم.

تحليل دلتنگی

2006-09-27T10:05:00.000+03:30

دسترسي کم به اينترنت باعث شده يواش يواش ميل و رغبتم به دنياي مجازي کم بشه. درواقع يک‌جور مرگ تدريجي که البته غم‌انگيزهم هست. اميدوارم مسئولين گرامي خوابگاه هرچه زودتر به وعده وعيدهاشون عمل کنن تا اينترنت خوابگاه برقرار بشه و بتونم حداقل شبي يکي دو ساعتي پاي نت بگذرونم.

پروسه‌ي دلتنگ شدن براي فضاي قبلي به نحوي برمي‌گرده به عادات. اينکه عادت کردي هر روز يه تعداد آدم مشخص (پدر، مادر، خواهر و ...) رو ببيني اما الآن نمي‌بينيشون يه تلنگر به‌ات مي‌زنه که «يه چيزي کمه» و همين تلنبار شدن يک‌چيزي کمه‌ها باعث مي‌شه آدم احساس دلتنگي کنه. البته همانطور که به همه‌چي مي‌شه عادت کرد به اين ترک ِ عادات هم مي‌شه عادت کرد! فعلا که من نه هنوز دلتنگ شدم و نه عادت کردم!

A Week Without Family

2006-09-24T12:29:00.000+03:30

قطار چهارتخته. خواب بد. چمدان بزرگ. سمند زرد. 3تومن كرايه. موبايل خاموش. خوابگاه در خواب. آشنايي با هم‌اتاقي‌هاي جديد. دانشگاه شلوغ. ارشدها بعدازظهر. گردش در شهر. آب‌طالبي يخ. اولين ناهار درخواب‌گاه. عدسي و ماهي‌تن. باقي روزها نيز به همين ترتيب. گردش درشهر. در دانشگاه. به دنبال خوابگاه و واحد و سلف و کتابخانه و فيزِيولوژی ...
تا الآن مجذوب تازگي و تنوع محيط جديد شدم. چه درخوابگاه و بودن در کنار آدم‌هاي جديد و چه در شهر و بودن در محيطي جديد. کمي به خاطر شلوغي و بي‌نظمي محيط خوابگاه حالم گرفته‌است اما از طرف ديگه بودن در کنار يک‌سري جوون ديگه که شوخ‌اند و نزديک از بعضي جنبه‌هاي فکري برام جالبه.
از رشته‌هم تا الآن راضي هستم، به‌نظرم اون تنوع و جذابيتي رو که دنبالش هستم داره. فعلا همين. به مرور از جزئيات بيشتر خواهم نوشت.

Wind of Change

2006-09-16T23:21:00.000+03:30

امشب آخرين شب حضور من در مشهده و ضمنا آخرين شب پخش نرگس* هم هست، به مناسبت چنين تقارن ميموني يک تصميم بزرگ گرفتم. تصميم گرفتم، روبط مجازي‌مو محدودتر کنم و درمقابل روابط واقعي مو گسترش بدم. با کساني در دنياي مجازي رابطه داشته باشم که حاضر باشند در واقع هم منو به همون اندازه بپذيرن. بايد پذيرفت که پشت اسم پسرشجاع يا پشت آي‌دي فلان يک شخصيت واقعي با خواسته‌هاي واقعي نهفته و من اون آدم هستم! روابط مجازي جايگزين روابط واقعي نيستند بلکه در بهترين حالت مي‌تونند مکمل هم باشند. پس اگر برخورد سردي از من در دنياي مجازي ديديد بدانيد و اگاه باشيد که در دنياي واقعي با من به سردي برخورد کرده‌ايد. من حاضر نيستم کسي رو که حاضر به پذيرفتنم دردنياي واقعي نيست دردنياي مجازي بپذيرم و به همين دليل امروز يکي دوستان قديمي مسنجرم، يک دختر به قول خودش محافظه‌کار رو Delete کردم. به‌نظرم ما آدم‌ها همونقدر که مي‌تونيم از وجود همديگه در دنياي مجازي استفاده کنيم به همون مقدار هم مي‌تونيم و لايقيم که درواقع هم درکنار هم باشيم.
نسيم خنک و مفرحي مي‌ياد، به‌طوري که آدمو وسوسه مي‌کنه بگه wind of change! چرا که نه! حالا که خيلي از چيزها قراره در زندگي من تغيير کنه اين هم در ‌کنارش.
چه از جهت چنين تصميمي، چه به دليل شرايطي که در تهران خواهم داشت، احتمالا رويه‌ي به‌روزرساني اينجا در روزهاي آينده تغيير خواهد کرد.

*شوخي بود البته. تا به حال يک قسمت هم از نرگس رو نديدم.

Push-Up Test

2006-09-15T11:09:00.000+03:30

چند تا شناي سوئدي (Push-up) مي‌توني بري؟ براي محدوده‌ي سني 20-29 سال، زير 17 تا ضعيفه. بين 17 تا 21 زيرمتوسطه، 22-28 متوسط، 29-35 بالاي متوسط و بيشتر از 35 تا عاليه.
من که 15 بيشتر نمی‌تونم برم. يعني زير ِ زير متوسط. افتضاح. البته با زير متوسط فاصله‌ي چنداني ندارم ولي هنوز جاي کار زيادی داره. نگفتي، تو چندتا مي‌توني بري؟

+ روش صحيح شنا رفتن.
+ منبع ارقام فوق.
+ توضيحات بيشتر.

Silence

2006-09-13T21:14:00.000+03:30

به احترام سکوت و فروخوردن‌هاي اين روزها
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.
.
.

THX

2006-09-09T20:34:00.000+03:30

ممنون از همه‌ي دوستاني که توسط کامنت و آف و ... توصيه کردن که گوشي سوني‌اريکسون k750i بگيرم. عرض شود که من اين گوشي رونگرفتم. به دلايلي. اولا بودجه‌ام زير دويست تومن بود. ثانيا گوشي با دوربين مگاپيکسلي نمي‌خواستم (چون دوربين ديجيتال مجزا دارم) و ثالثا اينکه کلا دوست داشتم يک گوشي متفاوت بگيرم. (پسره‌ي عقده‌اي هميشه دوست داره ژست متفاوت بودن بگيره!) درنتيجه با جستجويي که در سايتها و انجمن‌هاي خارجي و داخلي کردم گوشي موتورولا SLVR L7 رو انتخاب کردم. اين گوشي سه ويژگي فوق رو داره، کارت خوره و ظاهر قشنگي هم داره. در جدول best sellers سايت Mobiledia پنجمه و در ليست Editors Choice هم پيشنهاد چهارمه.
در اين صفحه مي‌تونيد مقايسه‌ي بين دو گوشی k750 و L7 رو ببينيد.

تلفنم هنوز بي‌سيمه (سيم کارت نداره!) براي همين نتوسنتم درست ودرمون تست‌اش کنم اما به نظر مياد با زبون فارسي مشکل داشته باشه. mp3هاي با bit rate بيشتر از 192k رو پخش نمي‌کنه و در مورد خدمات پس از فروش‌اش هم ابهاماتي هست! هرچند که اميدوارم بودن در پايتخت بتونه اين مساله رو مرتفع کنه. درهرحال بازم از راهنمايي‌هاي دوستاني که راهنمايي کردن ممنونم.

پي‌نوشت: به نظر مياد بعضي از رفقا با سيستم کامنت اينجا مشکل دارن. نشد ما يک بار يک چيزي رو ارتقا بديم سيستم جديد مشکلي نداشته باشه! لعنت به پيشرفت تکنولوژي!

Congratulation 2 Persian Blogosphere

2006-09-07T11:48:00.000+03:30

مرتبط:
پرونده‌های وبلاگ‌فارسی نوشته شده توسط وبلاگ «حزب جوانان زير آفتاب»: ازدواج وبلاگی / مرگ حقیقی/ ابتذال در وبلاگستان/ خبرگزاریهای وبلاگشهر/ کافه‌بلاگ/ اولین زنان وبلاگشهر/ اولین روزهای وبلاگشهر/ مرگ مجازی
رختکن خاطرات: مافیای وبلاگستان!!

بچاپ تا مي‌تواني

2006-09-06T23:42:00.000+03:30

فرهنگ بچاپ بچاپ شديدا در بين بازاري جماعت که نه عموم مردم نهادينه شده! يک خربزه‌ي ناقابل مي‌خري عذاب وجدان همراهته که نکنه طرف به‌م گرون انداخته؟ و بعله انداخته! چند قدم مي‌ري پايينتر و خربزه رو با يک نرخ کمتر مي‌بيني و از احساس کلاه-سر-رفته‌گي که هميشه همراه‌ته حسابي کيفور مي‌شي.
امروز يک يخچال نسبتا بزرگو مي‌خواستيم توي خونه جابجا کنيم. از دو تا رفتگر محلمون کمک گرفتيم. وقتي کار جابجايي که نهايتا نيم ساعت هم طول نکشيد، تموم شد باباهه دو تومن برد بده به‌شون، نفري يک تومن. درنظر داشتيم نفري 500 بديم اما چون يخچال سنگين بود و رفتگراش هم تابلو بود مفنگي هستن هزارتومنش کرديم. تا باباهه خواست پولو بده فرموندن ما از 5000 تومن کمتر نمي‌گيريم! کفرم عميقا دراومد. باباهه که اصلا اهل بحث و چونه زدن نيست رفت که بقيه پولو بياره اما من نذاشتم و رفتم به بحث کردن باهشون. حضرات مي‌فرمودن ما اجاره نشينيم. حققمون ماهي 150 تومن بيشتر نيست و فلان و بهمان. اما من هرچي فکر کردم نفهميدم چه ارتباطي بين حقوق کم حضرات و تلکه کردن ما براي يک کار کوچيکه! 5 تومن پول براي نيم‌ساعت در حاليکه منه مهندس تا همين يک ماه پيش براي طراحي وب ساعتي 1200 تومن مي گرفتم! براي همين راضي نشدم 5 تومنو بدم. اونها هم 2 تومنو نگرفتن. منم گفتم به سلامت و درو بستم. مطمئن بودم که مي‌ن باهم بحث مي‌کنن و ميان 2 تومن رو مي‌گيرن. اما اين مامان رئوف ما، منو دور زد و درحاليکه مشغول راست و ريست کردن به‌هم ريختگي ها بودم رفت و 3 تومن به‌شون داد.
خلاصه که خواستم بگم ملت بد جوري افتادن به چاپيدن همديگه. از هرسوراخي که گير مي‌يارن سعي مي‌کنن حداکثر لقمه‌ي که خيلي هم بزرگتر از دهنشونه بردارن. مي‌ترسم از روزي که توي اين مملکت تقي به توقي بخوره و هرج‌و مرجي بشه اون‌وقته که اين ملت گرسنه بريزن به غارت اموال همديگه!!!

راهنمايي براي خريد گوشي

2006-09-05T21:54:00.000+03:30

چه گوشي موبايلي داريد؟ آيا از آن راضي هستيد؟ توصيه مي‌کنيد؟ غير از گوشي خودتان چه مرغ همسايه‌اي چشمتان راگرفته‌است؟

مي‌دونم که انجمن‌هاي گفتگوي زيادي هست (+ و +) ، اونا رو هم مي‌‌خونم، اما گفتم نظر خوانندگان اينجا رو هم بپرسم!

My New University

2006-09-05T14:46:00.000+03:30

ubuntu Free CDs

2006-09-04T09:54:00.000+03:30

دو سه هفته پيش در سايت اوبونتو قسمت shipit.ubuntu.com براي دريافت اين توزيع لينوکس ثبت نام کردم. از اونجاييکه ايران رو معمولا توي اينجور بازيها راه‌ش نمي‌دن و تحريمه، اصلا انتظار نداشتم سي‌دي‌ها ارسال بشه. با اينحال چون رايگان بود ثبت نام کردم. امروز درکمال تعجب 5 تا سي‌دي تروتميز اوبونتو از پستچي عزيز دريافت کردم. بامزه اينجاست که 5 تا سي‌دي از اون سر دنيا تا اينجا رايگان اومده اما پست عزيز ما براي ارسال‌ش 525 تومن از آدم مي‌گيره. خلاصه که اگر به دنبال اوبونتو هستيد ننشينيد مثل من به دو سه روز دانلود کردن، بلکه ثبت نام کنيد و چند هفته بعد مجموعه‌ي کامل سي‌دي‌ها رو دريافت کنيد.

از امکانات جالب سيستم جديد بلاگر همانا امکان خبر خواني يا Feed Reader ي است. اگر به انتهاي ستون سمت راست وبلاگ من نگاه کنيد مي‌بينيد که آخرين مطالب ارسالي در صبحانه و بلاگ‌نيوز در وبلاگ من نشون داده مي‌شه. اينکار براحتي در قسمت اديتور قالب با چندتا کليک رديف مي‌شه. اونقدر ساده‌است که نيازي به توضح و آموزش نداره. فقط کافيه Add Feed رو انتخاب کنيد، آدرس فيد سايت مورد نظر رو به‌ش بدين و بعد هم جايي که مي‌خواين اين خبر خوان قرار بگيره مشخص کنيد. در مورد استفاده از AJAX هم در پاسخ به بهرنگ بايد بگم که به وفور در سيستم مديريت جديد بلاگر از AJAX استفاده شده. صفحه خيلي کم Reload مي شه و جالب اينجاست که براي اعمال تغييرات ديگه نيازي به Republish کردن کل وبلاگ نيست و و تنها با يک Save که اونهم AJAX يه، به‌سرعت همه چيز تغيير داده مي‌شه. خلاصه که خداست اين سيستم جديد!

متن گيل‌گمشي که يکي دو پست قبل آوردم از کتاب رونويسي نکرده بودم بلکه از وبلاگي به نام «آيين و اسطوره هاي ايراني» آوردم که لازمه ذکر خيري ازش بشه. هم مطلبي که در مورد گيل‌گمش نوشته فوق‌العاده و جامعه و هم ساير مطالب‌اش که در وبلاگ به آدرس جديد‌ش مي‌نويسه.

Migrate to Beta Blogger

2006-09-03T21:22:00.000+03:30

مهاجرت به بلاگر جديد کار ساده‌ايست. ابتدا به صفحه‌ي blogger.com/migrate-login.g برويد، سپس با نام‌کاربري و پسورد بلاگرتان لاگين کنيد بعد از آن بايد يک اکانت گوگل (GMail) داشته‌باشيد. در صفحه‌ي جديد با اکانت مربوطه لاگين مي‌کنيد و کار تقريبا تمام است. در اين مرحله چنين پيغامي گرفتم:

Your blogs are being moved to the new version of Blogger. For some blogs, this may take a little while, so we’ll email you at your Google Account email address.

حدودنيم ساعت بعد که ايميلمو چک کردم، بلاگر خبر داده‌بود که انتقال کامل شده:

Congratulations! Your move to the new Blogger is complete.

حالا ديگه براي لاگين کردم بايد برم به beta.blogger.com با امکانات جديدي مثل امکان Label گذاشتن براي مطالب‌ (چيزي معادل دسته‌بندي در ساير سيستم‌ها)، امکانات بهتر براي مديريت قالب، امکان ارسال مطالب به صورت خصوصي و براي خواننده‌گان خاص و ...
و اما.... افتاد مشکل‌ها! براي اينکه بتونين از اين امکانات مخصوصا امکان Label گذاشتن که من به دنبالش بودم، استفاده کنيد بايد قالب وبلاگتون رو تغيير بدين و به فرمت جديد تبديل کنيد. جالب اينجاست که فرمت جديد به XML ئه! خيلي جالبه، قالب به فرمت XML من که خيلي هيجان زده شدم. همينه که مي‌بينيد قالب وبلاگ من تغيير کرده و اين شکلي شده به خاطر همين تغييرات گسترده‌است. مدتي طول مي‌کشه تا قالب رو کاملا روبراه کنم‌ش.
تا اينجا که از قالب جديد و همچنين از امکانات جديد بلاگر راضي بودم فقط اي کاش چندتا قالب فارسي‌شده هم داشت تا ملت اچتمل‌ندان بتونن اين تغييرات رو به راحتي اعمال کنند.

من برم به تغييرات قالب جديدم برسم!
پی‌نوشت: امکانات اضافه شده برای کنترل و تغييرات قالب و کل وبلاگ واقعا جالب و خوبه. هنوز کار داره تا دقيقا دستم بياد چيه ولی فعلا که تغييرات باحالی بوه! دم بلاگر گرم!

جاودانگی

2006-09-02T23:04:00.000+03:30

1. «عجيبه، غريبه، يک معماي پيچيده» اينو توي کدوم کارتون يا سريال تلوزيوني مي‌گفت؟ امروز موقع چت يک دفعه پروندم و بعد از اون مدام در فکرم که از کجا اومده. ~~يک کارتون ژاپني ِ علمي تخيلي بود~~؛ درسته؟ يا نه عروسکي بود؟ يادم نيست!

2. گل تساوي ايران[mpeg]. مدتي بود فوتبال نگاه نکرده بودم ويادم رفته بود که فوتبال 90 دقيقه است. درحاليکه نزديک بود دو سه تا گل خيلي قشنگ بخوريم گل بادآورده‌ي ثانيه‌ي آخر بازي خيلي حال داد.

3. باور اينکه کتاب حماسه‌ي گيل‌گمش مربوط به 4500 سال پيشه خيلي سخته. در متني که به عبارتي اولين کتاب تاريخ حساب مي‌شه خوندن چنين چيزي واقعا نفس‌گيره:
«گيل گمش اينسان شتابناك به كجا مي‌روي؟ تو هيچگاه زندگي را كه در جستجويش هستي نخواهي يافت، وقتي خدايان انسان را آفريدند مرگ را قسمت او قرار دادند، اما زندگي را براي خود نگاهداشتند...
شادماني و جشن و طرب پيشه كن، پوشاك نو به تن كن، در آب تن را بشوي، به كودك خردسالي كه دستهايت را گرفته است مهربورز و همسرت را در آغوش خويش شادمان ساز، چون اين قسمت انسان است.»
تراژدي و واقعيت موجود در اين سطور بسيار انساني است.

اعترافات رامين جهانبگلو منتشر شد.

2006-08-31T13:37:00.000+03:30

بخوانيد: مصاحبه‌ي جهانبگلو با ايسنا.
طرف بعد از حدود 4 ماه در زندان انفرادي بودن، بعد از خروج اولين کاري که کرده اينه که عدل بره خبرگزاري ايسنا و بگه که پذيرايي در زندان خوب بوده و قبلنا هم جاهايي کنفرانس مي‌داده که ماموران اطلاعاتي آمريکايي و صهيونيستي هم بودن، ضمن اينکه با اينکه خبر نداشته روي پروژه‌ي استراتژيک کار مي‌کرده. (استراتژيک يعني کار ِ بد!)
اينم نوع جديدي از اعتراف گيري. بايد صبر کنيم چندماهي بگذره، سروصداها بخوابه و جهانبگلو از ايران خارج بشه، اونموقع ببينيم بازهم همينا رو مي‌گه يا نه. يادم نمي‌ره اونوقت‌ها که اميدمعماريان و حنيف مزروعي رو گرفته بودن بعد از پخش اعترافاتشون از تلوزيون چقدر داغ کردم و گفتم اميدمعماريان مرد و اينا... اما بعد که از ايران رفت و وب‌سايتشو مي‌خوندم فهميدم ماجرا از چه قرار بوده.
درضمن از همکاريتون بابت جمع‌آوري فيل-ترشکن‌ها واقعا ممنونم.

مرتبط:
1. سيبستان: چه کسی باور می‌کند رامين؟
2. وبلاگستان و آزادی رامین جهانبگلو، جمع‌آوری تمام مطالب مرتبط با آزادی جهانبگلو در وبلاگستان توسط بلاگچين.

2006-08-30T10:35:00.000+03:30

1. از همه‌ي کسايي که تبريک گفتن متشکرم. اگر مي‌شد شيرني مجازي داد حتما مي‌دادم. حيف شد که نمي‌شه، نه!؟

2. پرواضح است که ما درمقابل صفحه‌ي فيل-تر شده منفعل نمي‌نشينيم و با فيل-ترشکن بازش مي‌کنيم. اما به نظر من اين راه، اعتراض نيست. فيل-ترشکستن يک راه حل موقت، يک راه حل فراره اما يک واکنش مستقيم معترضانه به حکومت احمقي که چنين کاري مي‌کنه نيست...
چند دقيقه‌اي به ننوشتن گذشت و پسرشجاع به اين انديشيد که «خب! واکنش مستقيم معترضانه چه در چنته داري فرزندم!» اما هرچه انديشيد نتوانست معادل خوبي براي تحصن و اعتصاب غذا در دنياي وب بيابد. ديگر وب‌لاگ ننويسم!؟ ديگر آن‌لاين نشويم!؟ خوب اين که کمال آرزوي حکومت است! پرچم‌هاي وبلاگمان را نيمه برافراشته کنيم يا لوگو بگذاريم؟ وقتي همه از نظر فني نمي‌توانند حمايت کنند يا حوصله‌اش را ندارند يا وبلاگ‌هاي گوگولي‌منگوي مي‌نويسند و اصلا در باغ نيستند، چه فايده اين کارها!؟...
از اين حرف‌ها گذشته راه‌هاي پيشنهادي من براي دورزدن اين‌هاست:
اولا نرم‌افزار CPROXY: شنيده‌م اين‌روزا غيرفعال شده. براي من که هنوز کار مي‌‌کنه. اگر نمي‌تونين دانلود کنيد بگين تا براتون بفرستم.
دوم اين دو راه يک و دو. هيچ‌کدوم از دو راه تست نشده. اشکالي نداره شما تست کنيد خبرشو به منم بديد! ضمنا اگر راه ديگه اي بلدين لينکشو بذارين تا بقيه هم استفاده کنن و لينکا يک‌جا جمع بشه.

3. عکس‌هاي خيلي بامزه‌اي داره:

! BioTerrorUbuntuDSL

2006-08-28T11:50:00.000+03:30

1. اگر به دنبال گرفتن اشتراک ADSL هستيد اصلا و ابدا به سراغ شرکت آفتاب نرويد. خدمات مزخرف و پرسنل قرتی!

2. بیوالکتریک امیرکبیر.

3. صدای من را از لينوکس می‌شنوید، از اوبونتو برای شما می‌لاگم. آره مودمو گرفتم ولی با توجه به مورد يک می‌تونيد بفهميد که چه حرصی خوردم تا گرفتم‌اش.

4. دیروز روز بدی برای بلاگستان فارسی بود، فيل-تر شدن دودردو، انجمن‌های گفتگوی پرشین‌تولز و سایت YouTube همه‌گی فاجعه‌های بزرگی هستند. اونقدر بزرگ که شدیدا کینه در دل آدم می‌کاره. واقعا شرم‌آوره، مفيدترين سايت‌های فارسی و غيرفارسی يکی بعد از ديگری ترور می‌شن و ما فقط بلديم به صفحات فيلتر شده خيره بشيم...

درجستجوي نتايج ارشد

2006-08-27T11:58:00.000+03:30

وب‌سايت سازمان سنجش از لحاظ اطلاع رساني واقعا سايت شاهکاري است. صفحه‌اي داره به نام برنامه‌ي زماني، اين صفحه قراره بگه چه کاري (مثل اعلام نتايج) در چه زماني روي خواهد داد. اما نکته اينجاست که اين صفحه بعد از روي دادن واقعه‌ي مزبوربه‌روز مي‌شه. مثل اينکه منتظرند کارشون رو انجام بدن بعد در برنامه‌ي زماني اعلام کنند.

نهايت نتيجه‌اي که از سايت سنجش بدست مي‌ياد اينه که در بخش پرسش و پاسخ اعلام شده نتايج نيمه‌اي اول شهريور اعلام مي‌شه. تولرانس رو حال مي‌کنيد. يک دفعه مي‌گفتيد نتايج رو «يه وقتي» اعلام مي‌کنيم خيال همه رو راحت مي کرديد!

در راستاي همين جستجوها توسط خبرگزاري معظم ايسنا به کشف بزرگي نائل اومدم: معناي لغت کاهش يافتن، افزايش يافتن است! واقعا شگفت انگيزه. به متن خبر دقت کنيد:
دكتر پوركاظمي با بيان اينكه ظرفيت پذيرش در دوره شبانه مقطع كارشناسي ارشد «كاهش» يافته است گفت: ظرفيت پذيرش در دوره شبانه از شش هزار و 281 نفر به شش هزار و 723 نفر رسيده است. (6723 < 6281)

اگر کسي تحصيلات کمتر از سوم ابتدايي داشته باشد شايد برايش کمي ساخت باشد که تشخيص بدهد 6281 از 6723 بيشتر نيست. اما در مقابل اين خبر چه مي‌گوييد:
وي با بيان اينكه ظرفيت پذيرش در دوره شبانه مقطع كارشناسي ارشد «كاهش» يافته است گفت: ظرفيت پذيرش در دوره شبانه از شش هزار و 281 نفر به 9 هزار نفر «افزايش» يافته است.

افزايش ظرفيت از 6281 به 9 هزار به معناي کاهش پذيرش ظرفيت است. ضمن اينکه 9 هزار و 6723 نيز باهم برابرند!

يکي به من بگه اينجا چه خبره؟ خبرگزاري‌هاي مي گن (+) که نتايج 8 شهريور از طريق ويژه‌نامه اعلام مي‌شه اما هيچکدوم نمي‌گن نتايج کي روي سايت مي‌ياد. نتايج معمولا دو سه روز زودتر روي سايت مي‌ياد و اين يعني هرلحظه امکانش هست که اعلام بشه. درحاليکه سايت سنجش تا اين لحظه از 29 مرداد به روز نشده.
اوووفففف... اين نوشته به بهم‌ريختگي اوضاع اين مملکت شد، چه خبره توي اين خراب شده!؟

تکميل: بالاخره در بخش‌پرسش و پاسخ سايت هم اعلام شد که نتايج هشتم بر روي سايت قرار مي‌گيرد.

!Happy Birthday 2 Blogger

2006-08-24T19:28:00.000+03:30

بلاگر عزيز هفت ساله شده. از مهر امسال ديگه بايد برسه مدرسه.
مرسی بلاگر که به ما آدم‌های تنها و بيکار فضا و فرصتی دادی تا بتونيم وری بزنيم، خودمونو سبک کنیم و چهارتا رفيق پيدا کنيم. پيرشيری الهی!

انجير. انگور. خربزه.

2006-08-24T19:23:00.000+03:30

انجير دوست دارم. ميوه‌ي شيرين و نرم اين روزها. نه کوچيک ونه بزرگ و کلا يک لقمه‌ي شيرين و نرم. انجيري که از رسيدگي به قهوه‌اي بزنه و دونه نداشته باشه. اونقدر شيرين که بعدش طعم هيچ چيز شيرين ديگه‌اي رو نفهمي. ميوه‌ي خوشمزه‌ي ديگه‌ي اينروزها انگوره. انگوري که دونه نداشته باشه، پوستش‌ لطيف باشه، سبز باشه و به اندازه‌ي متوسط . مزيت انگور نسبت به انجيز اينه که آب‌داره و نقطه ضعف‌اش اينه که به نرمي و شيرني انجير نيست زياد هم پيش مي‌ياد که پوست کلف و يا دونه‌هاي درشت‌اش اذيت کنه. خربزه‌هم ميوه‌ي خوب اين فصله. شيرين و آ‌ب‌دار. خربزه به خاطر پس لرزه‌هاي بعدي‌اش حائز ربطه‌ي سوم مي‌شه ضمن اينکه قندعسل‌هاش آخراي شهريور مي‌ياد و هنوز زوده که درموردش قضاوت کرد.
همه‌شو خوردم و گرنه حتما به تون تعارف مي‌کردم.
خواستم ميوه‌ها رو به توضيح‌اش در وي‌کي‌پديا لينک بدم اما ديدم عکس ميوه‌هاي ويکي‌پديا خيلي آبکي و گنده هستن و به اون چيزي که من توصيف‌شون کردم شباهتي ندارن. ببينيد: انجير. انگور. خربزه.

Cease Fire

2006-08-23T23:04:00.000+03:30

بالاخره بعد از هفته‌ها و بلکه ماه‌ها برم يا نرم کردن، رفتم و فيلم آتش‌بس رو ديدم. اينقدر نرفتم تا سينماي دالبي رو از دست دادم و فيلم رو در سينماي معمولي قدس ديدم. اوائل فيلم نچسب بود وبه زحمت تحمل‌اش کردم. اما نيم‌ساعت سه ربعي که مقاومت کردم يواش يواش فيلم جا افتاد و تونستم تحمل‌اش کنم. آخرهاي فيلم که شد خوشحال بودم از اينکه چنين فيلمي پر فروش شده. اساس داستان برمبناي يک کتاب روان‌شانسي است به نام «شفاي کودک درون» از اين کتاب‌هاي پرفروشي که حتما اسمشو شنيدين اما عمرا حاضر باشين بخرين‌اش.

اي بابا چرا من موقع نوشتن در مورد آتش‌بس، Evanescence گوش مي‌دم؛ بذارين آهنگ رو عوض کنم و يه چيز سبک‌تر بذارم الآن برمي گردم.

مي‌گفتم، اساس داستان يک کتاب روان‌شناسانه‌ي پرفروشه و فيلم به خوبي تونسته اين موضوع رو تصويرگري کنه و با زوج معروف «گلزار و افشار» صحنه‌هاي بامزه‌اي خلق کنه. فيلم حرف‌هاشو در زمينه‌ي مدرن شدن زن‌هاي امروزي و ديروزي شدن مردها خيلي مستقيم و راحت مي‌زنه و هيچ‌چيزي رو پيچيده نمي‌کنه. تمام اين موارد باعث شده که (به شرط تحمل سه ربع اول) با فيلمي مفرح و در عين حال انديشيدني روبرو بشيم که ارزش يک بار ديدن رو داره.

خوب، Pixies براي نقد نوشتن گزينه‌ي بدي نيست. اگر بيشتر از دوترانه از اين گروه داشتم حتما نوشته‌ام طولاني‌تر مي‌شد!

«براي فهميدن زن‌ها بايد حداقل 2 کيلومتر رو با کفش پاشنه‌ي 10 سانتي راه بري يا حداقل يک شکم بزايي.» اين هم ديالوگ برگزيده‌ي فيلم بود به عنوان حسن ختام انشاي امروز من.

[مشخصات فيلم]
[دو نقد در مورد فيلم + و +]

I Remember

2006-08-22T10:55:00.000+03:30

1. نتيجه‌گيري مي‌تونه اين باشه که يک عده‌اي با وجود جمعيت کم، با وجود پراکندگي‌ و باوجود فشارهايي که هميشه به‌شون وارد بوده، ابزاري در دست داشتن به نام علم، دانش. در مقابل عده‌ي ديگري که جمعيت خيلي زيادي داشتن به جاي علاقه‌مندي و دسترسي به چنين ابزاري به الهامات غيبي بيشتر علاقه‌مند هستند. در نظر اين گروه ِ بزرگتر که پيشرفت‌ها و قدرت گروه کوچکتر قابل درک نيست، اين گروه را همچون جادوگرهايي مي‌بينند که تمام مراکز قدرت را در دست دارند و افتخارات و پيشرفت‌ها را به نام خودشان سند مي‌زنند. اين يک نتيجه‌گيري کلي و فقط از يک زاويه در مورد موضوعي کلي است و پرواضح است که در دسته‌ي اول کساني هستند که اعتقادي به جادوگري دسته‌ي دوم ندارند و متقابلا در دسته‌ي اول کساني هستند که چندان اعتقادي به علم و دانش نداشته باشند.

2. Damien Rice واقعا پديده‌ست. قبلا براي موسيقي فيلم Closer ازش تعريف کرده بودم. هر کاري که اين اواخر ازش شنيدم شاهکار بوده. در مجموع مي‌شه گفت آلبوم O تمام قطعات‌اش شاهکاره. يکي از اين آهنگ ها ترانه‌اي است به نام I Remember از همين آلبوم. اين ترانه رو مي‌تونيد در اين‌جا گوش بدين به همراه ليريک و در youtube هم ويدئوشو ببينيد.

(دوباره تذکر مي‌دم، اگر کسي براي من کامنتي مي‌ذاره که انتظار پاسخ داره، لطفا آدرس ايميل يا وبلاگشو بذاره)

دو ليست

2006-08-21T10:19:00.000+03:30

اگر چرخي در ويکي‌پديا بزنيد، ليست‌هاي خوبي براي مقايسه و تفکر داره. نمونه‌اش دوتا ليستي بود که چند روز پيشا پيدا کردم. تعداد برندگان جايزه نوبل مسلمان و برندگان يهودي.

برندگان نوبل مسلمان: در پزشکي و اقتصاد برنده‌اي نداريم. در شيمي، فيزيک و ادبيات فقط يک نفر. در صلح هم چهار نفر.

برندگان نوبل يهودي: 45 برنده‌ي فيزيک، 28 برنده‌ي شيمي، 51 برنده‌ي پزشکي، 22 برنده‌ي اقتصاد، 13 برنده‌ي نوبل ادبيات و 9 برنده‌ي صلح.

اختلاف شديدا فاحشه و لزومي به توضيح اضافه نداره. نتيجه‌گيري رو هم به خود خواننده مي‌سپارم!

تکميل:
در پاسخ به پسر فهميده برای مقایسه‌ی جمعیت دو دسته، بنا بر ویکی پدیا، جمعیت مسلمانان حدود 1.4 میلیارد نفره و جمعیت یهودی‌ها 14.5 ملیون نفر، که عمدتا در آمریکا و اسرائیل زندگی می‌کنند. اینجا هم تفاوت فاحشه، حدودا صد برابر.
يکی از نتیجه‌گیری‌های خوب رو hamid انجام داده که خوندن‌اش توصیه می‌شود.

2006-08-19T21:30:00.000+03:30

خوب، تمام شد. اين هم آخرين ترم تدريس ما. بعد از اين دو سه سالي باز دانشجو هستم. عکس يادگاري هم با آخرين دوره‌ي دانشجوهايم گرفتم که عکس ِخوبي شد. دلم مي‌خواست از دوره‌هاي قبل هم عکس داشتم، اما دوترم قبل ترم‌هاي آخرم نبودند تا بهانه‌اي براي عکس گرفتن داشته باشم!
از تدريس و در کنار دانشجويان بودن لذت مي‌بردم. از چُلمن‌بازي‌ها و ناشي‌گري هايشان. اغلب مي‌خنديدم و سرگرم بودم.
و حالا يک ماه تمام بي‌کاري در پيش است تابعد ببينم چه مي‌شود.

Extermination camps

2006-08-18T15:04:00.000+03:30

روز بعد از ديدن فيلم فهرست شيندلر کتاب «مرگ کسب وکار من است» به دستم رسيد. تصادف جالبي بود. هردو موضوع مشترکي دارند. اردوگاه‌هاي مرگ در زمان جنگ جهاني دوم. اولي به يک منجي مي‌پردازه و دومي به يک جلاد.
فيلم محصول سال 93 به کارگرداني اسپيلبرگ ِ معروفه. در ليست 250 فيلم برتر imdb رتبه‌ي ششم رو با امتياز بالاي 8.8 داره. حتي اگر من‌هم تاييد نکنم (که مي‌کنم!) فيلم، شاهکاره. تاثير گذار و تکان دهنده. براي من ياد آور فيلم پيانيست بود. البته فهرست شيندلر بر پيانست مقدمتره اما من دومي رو اول ديدم. در بخش کوتاهي از فيلم قهرمان کتابِ «مرگ کسب وکار من است» هم ظاهر مي‌شه. با چهره‌اي تيره و تار و کريه. سکانسي که شيندلر به فرمانده‌ي اردوگاه آشويتس براي بازگرداندن کارگرهاش، الماس رشوه مي‌ده. اينجاست که فيلم و کتاب به هم پيوند مي‌خورن.
اما قهرمان کتاب که درواقع بازسازي شده‌ي Rudolf Franz Hoess است، آدم رشوه بگيري نيست. در کتاب فقط به صورت يک فرمانبردار صرف نشون داده مي‌شه. کسي که اردوگاههاي مرگ را به اين دليل برپا کرد که به او دستور رسيده بود و نه بيشتر. آدمي که چندان قابل درک نيست و به خوبي پرداخت نشده. خيلي از وقايع مهم در کتاب درز گرفته‌شده‌اند و نويسنده براحتي از آنها گذشته‌است. مثلا شکست نهايي آلمان که در چند خط گزارش شده‌است در حاليکه مي‌توانست نقطه‌ي دراماتيک خوبي براي بحث و بررسي احوالات قهرمان داستان باشد. کتاب با اينکه نويسنده‌ي چندان به نامي ندارد (اين نکته را از صفحه‌ي ويکي‌پدياي مهجور نويسنده مي‌توان فهميد) اما مترجم آشنايي دارد، شاملو. لابد با برخي از سلائق عجيب و غريب شالو در ترجمه آشنا هستيد، اما اين موارد در اين کتاب اذيت نمي‌کند. نکته‌ي آزاردهنده به کاربردن عبارات و گريتينگ‌هاي به زبان آلماني‌است که مدام بايد براي معني‌شان به زيرنويس ها مراجعه کرد. من اگر به‌جاي شاملو بودم اين ابتکار بي‌مزه‌ي نويسنده‌ي فرانسوي را بي‌خيال مي‌شدم و تمام اين عبارت را هم به فارسي برمي‌گرداندم. اينجور که خبر دارم کتاب در ايران مشهوره اما بعد از خوندن معتقدم بيشتر اشتهارشو بايد مديون ترجمه و نام شاملو و همچنين زيرنويس‌ها و مقدمه‌ي شاملو باشه. درهرحال به نظرم اين دو اثر هنري، کتاب و فيلم خوندن و ديدنشون در کنار هم مي‌تونه حکمت‌آموز باشه!

اي بي استعداد!

2006-08-16T23:57:00.000+03:30

جلاد - جنايت‌کار جنگي
سال‌ها پيش، کودک بود
و حتي قبل از آن، جنين بود
نطفه‌اي بود نتيجه‌ي هم‌آغوشي
نتيجه‌ي لذت
و يا چه‌بسا
نتيجه‌ي غفلت

نقاشي فوق اثري‌است از آدولف هيتلر، او سال‌ها قبل از آنکه بزرگترين آدم کش تاريخ بشود سعي مي‌کرد نقاش بشود. هيتلر دوبار در آزمون پذيرش آکادمي هنرهاي زيباي وين (سالهاي 1907 و 1908) رد شد و سال‌هاي قبل از جنگ اول را با کپي کردن نقاشي‌ها و کارت‌پستال‌ها امرار معاش مي‌کرد.

از منظري ديگر، اگر هيتلر در آزمون آکادمي نقاشي پديرفته مي‌شد و تبديل مي‌شد به نقاشي معمولي به احتمال زياد خيري از جنگ‌جهاني و به فاک رفتن اروپا و هيروشيما و کراکو نبود. درنتيجه خبري هم از هالوکاست نبود و به طبع خبري هم از فلسطين و اسرائيل نبود. اونوقت اسرائيل و لبنان باهم درگير نمي‌شدن که لبنان برنده بشه و بسيجي‌هاي ايران جشن بگيرن و ياستين گودرر نامه‌اي ضدصهيونستي بنويسه و بشه سوئيت‌هارت همه‌ي چپ‌هاي جهان.

آيا مجازيم حسرت اين را بخوريم که چرا هيتلر در آزمون آکادمي نقاشي قبول نشد؟ چرا هيتلر استعداد نقاشي قوي‌اي نداشت؟ فکر نمی‌کنم، جنگ جهاني دوم انتقام گيري آلمانی‌هاي شکست‌خورده و تحقير شده در جنگ اول بود. حتي اگر هيتلر هم در آزمون نقاشي پذيرفته شده بود، کس ديگري بود که جاي‌اش را پر کند. مطمئن باش و دست از پرت و چرت نوشت بردار!

[منبع طبق معمول وی‌کی‌پديا]

دستاوردهای پيروزي!

2006-08-15T10:11:00.000+03:30

تصوير منطقه‌ي داهيه در جنوب بيروت را قبل از شروع درگيري‌ها و تنها چندروز پس از شروع آن نشان مي‌دهد.

ديروز متاسفانه چند دقيقه‌اي تلوزيون نگاه کردم طي همين چند دقيقه خبردار شدم لبنان در جنگ با اسرائيل «پيروز شده» و الآن همه جا جشنه! ساعت حوالي نه شب هم از پنجره، چندتا صداي الله‌اکبر جسته گريخته، صداي بچه‌هايي که همراه با پدرشون جيغ مي‌کشيدن شنيدم و حدسم اينه که فرياد شوق پيروزي (به دستور تلوزيون) بوده. احساسات‌ام برانگيخته شد و من‌هم اين پيروزي رو به مردم لبنان تبريک مي‌گم چرا که لبنان موفق شد به اين دستاوردها برسه:
1056 نفر کشته شدند و حدود 3600 نفر زخمي شدند.
تعدادي زيادي از اجساد زير آوار مدفون‌ و ناپيدا هستند.
1/3 تلفات کودکان و اکثر مابقي هم غيرنظامي هستند.
بيشتر از يک مليون بي‌خانمان شده‌اند.
تمام راه‌هاي زميني و دريايي و هوايي ~~مصدود~~ مسدود شده‌است.
بيشتر از 70 پل و 90 جاده خراب شده‌است.
فرودگاه بين‌المللي بيروت، تمام بزرگ‌راه‌هاي بين‌المللي و بنادر مهم لبنان بمباران شدند.
بيشتر از 20 پمپ بنزين و سوخت نابود شدند.
کارخانه‌ها (صنايع غذايي)، انبارها، سدها، مدارس، ايستگاه‌هاي تلوزيون و راديو، کليسا‌ها، مساجد، بيمارستانها، آمبولانس‌ها، مراکز دفاع شهري و پايگاه‌هاي UN بمباران شدند.
هزاران خانه‌ي مسکوني ويران شدند.
صدمات به زيرساخت‌ها بيشتر از 2.5 ميليارد دلار تخمين زده مي‌شود.
ده‌هاهزار تُن نفت سنگين بيش از 80 کيلومتر ساحل لبنان رو شديدا آلوده کرده.
و درحال حاضر تا زمان استقرار نيروهاي بين‌المللي، جنوب لبنان (به عنوان کشور پيروز!) در اشغال نيروهاي اسرائيلي‌است.

منبع وي‌کي‌پديا و عکس از CNN (لينک از وبلاگ کوچه)

دو نکته

2006-08-15T01:03:00.000+03:30

1. معتقدم هرکس کامنتي برام بذاره که بدون آدرس ايميل يا وب‌لاگ/سايت باشه، اون شخص وجود مجازي‌اش از نظر من نامعتبره، براي همين به اينجور کامنت‌ها جواب نمي‌دم، مگر اينکه از خواننده‌هاي قديمي اينجا که مي‌شناسم‌ش باشه .

2. فرض‌ اصلي استدلال Nonbelief اينه که خداوند «قادر مطلق» (Omnipotence) هست‌اش و همينه که به‌اش توانايي اثبات وجود خودش به ديگران رو مي‌ده. در مورد سايرفرضيات و نکات هم اجازه بدين کمي بيشتر در مورد اين استدلال بخونم، در ادامه بيشتر خواهم نوشت.

استدلال نفي اعتقاد

2006-08-14T11:42:00.000+03:30

1. خدا وجود دارد و:
     1. مي‌خواهد تمام بني‌بشر قبل از مُردن بدانند که او هست.
     2. قادر است شرايطي را بوجود آورده که همه قبل از مرگ به وجودش پي ببرند.
     3. نمي‌خواهد هيچ چيز به اندازه‌ي تمايل او براي دانستن بشر به وجودش اهميت داشته باشد يا با اين خواسته تقابلي داشته باشد.
     4. هميشه در راستای مهمترين خواسته‌هايش عمل ميکند.
2. اگر خدا وجود داره، بنا به 1 تمام نوع بشر قبل از مرگ بايد بوجودش پي ببرند.
3. اما بوضوح مشخص است که تمام نوع بشر قبل از مرگ به وجود خدا معتقد نيستند.
4. پس، خدا وجود ندارد. (بنا به 2 و 3)

Argument from nonbelief

حوالي نيمه‌ي آگوست

2006-08-13T21:02:00.000+03:30

سال 2003:
در اين سال حدود يک ماهي وبلاگ نمي‌نوشتم و موقتا خداحافظي کرده بودم. «اول کنجکاوي، بعد مشتاقي و مي‌خواي قدرت نمايي کني و از کارات لذت مي بري، بعد از اون به ش عادت مي‌کني گاهي هم لذت مي بري، بعد خسته مي‌شي و دست آخر هم دلزده.» 51 کامنتي که پاي مطلب تعطيلي خورده رو مي‌خونم. خاطره‌انگيزه؛ مخصوصا کامنت‌هاي هاله‌ي سرزمين آفتاب و نقطه‌بازي‌هاي حميد و آنالوگ.

سال 2004:
درگير تايپ و نگارش پروژه‌ي کارشناسي بودم. عجب روزگاري بود تابستون گرم 2004. يک پروژه‌ي مطالعاتي تايپي، خونه‌ي به‌هم ريخته‌ و بنايي و يورو2004 و ... مطالب کامنت نداره، چون سيستم کامنت دوني رو عوض کردم.

سال 2005:
« از دوره‏هاي تناوبي افسردگي-شيدايي هم حالم به‏هم مي‏خوره. از اين‏که يک روز خوشحالي و سرت ‏گرمه و يه روز ديگه افسرده و «که چي بشه». از اين تکرارهاي تکراري حالم به‏هم مي‏خوره.» مطلب 8 تا کامنت خورده. بحثي بين m و متهم براه افتاده که خوندنيه.

سال 2006:
يک ساعت پيش فيلم سرد سبز، مستندی در مورد زندگي فروغ فرخزاد رو ديدم. فيلم به نظرم زيادي سانتي‌مانتال بود اما خود فروغ روم تاثير گذاشت. زيبا، آزاد و عصيانگر. خيلي جلوي خودمو مي گيرم که تمام شعر «اي مرز پر گهر» شو اينجا کپي پيست نکنم. انگور خوردم، فهرست شيندلر رو ديدم و Muse‌ گوش مي دم.

?Where is my mind

2006-08-11T21:27:00.000+03:30

امروز به دعوت سيامک يک قرار نيمچه وبلاگي بودم... قراري که من نفهميدم ميزبان‌اش دکترجديد ميثم ِ31اسفند بود يا دنتيست وظيفه، درهرحال غرض صحبت در مورد اين جمع دوستانه با حضور مسعود و صادق و امير و پروفسور و شاسکول و ياسر نيست. بلکه غرض چيز ديگه‌اي بود، الآن که کمي زور مي‌زنم درموردش بنويسم مي‌بينم حال و حوصله‌اشوندارم. ولي حالا که تا اينجاشو اومدم حيف‌ام مياد وبلاگ زبون بسته‌مو آپديت نکنم، پس کمي موسيقي تقديم‌تون مي‌کنم. موزيکي وصف ِحال ِ اين‌روزهاي بي‌حوصله، بي‌کارِ و در مجموع گُه من، قطعه‌اي است به نام Where is my mind از گروه The Pixies:

Pixies - Where is my mind.mp3 [Lyric]

اين قطعه به عنوان Cover (که دقيقانمي‌دونم يعني چي!) توسط يک عده ديگه هم اجرا شده، مثلا James Blunt :

James Blunt - Where is my mind.mp3

شخصا در مقايسه با اجراي اصلي نپسنديدم‌اش، يک اجراي ديگه که بيشتر پسنديدم از کروه راک انگليسي Placebo است که mp3 شو پيدا نکردم اما فايل تصويري‌ش که حجم زيادي هم نداره مي‌تونيد از لينک زير دانلود کنيد:

Placebo - Where is my mind.wmv

پي‌نوشت: ازقرار لينک اول فيل-‌تره. من که از پراکسی استفاده می‌کنم، شما هم خودتون يک فکری به حالش بکنين...

کابوس

2006-08-10T17:22:00.000+03:30

ساعت حوالي 6 صبح بود که از خواب بيدار شدم و از شر کابوس لعنتي راحت شدم. اولين چيزي که از خودم پرسيدم اين بود که «تا کي بايد کابوس دير رسيدن به سرجلسه‌ي امتحان ببينم؟ دوسالي هست که از دانشگاه فارغ‌التحصيل شدم و از آخرين کنکوري که دادم 6 ماهي مي‌گذره، اما هچمنان بدترين کابوسم دير رسيدن به جلسه‌ي امتحان يا رسيدن وخراب کردن امتحانه.»
به نظر مياد کابوس‌ها، دائمي‌ترين يادگارم از دوران تحصيل باشه.

Erasable Memory

2006-08-09T11:11:00.000+03:30

فيلم زيبا و تحسين‌شده‌ي Eternal Sunshine of the Spotless Mind ايده‌ي بسيار زيبا و جذابي داره. هروقت از کسي خسته‌شدي، جذابيت‌اشو برات از دست داد و رابطه‌ات شروع به خراب شدن کرد، اون شخص رو از حافظه‌ات پاک مي‌کني و براي هميشه مي‌اندازي‌اش دور. درواقع همون کليد Ctrl+Z يا Back Space ئي که خيلي از آدم‌ها توي زندگي واقعي دنبال‌اش مي‌گردن در اين فيلم محقق شده. اما فيلم در همين سطح نمي‌مونه بلکه آدم‌هايي رو نشون مي‌ده که با اينکه قبلا هم‌ديگه رو پاک‌کردند اما همچنان همديگه رو پيدا مي‌کنن و رابطه‌ي قبل تکرار مي‌شه. يک جور تقديرگرايي يا «جذبه‌ي ارواح»!
نتيجه‌ي اخلاقي که مايلم از فيلم بگيرم اينه که ما آدم‌ها نياز داريم هرچند وقت يک‌بار حافظه‌امون رو توسط خودمون پاک کنيم. حافظه‌اي که پر از تارعنکبوت و کدورت و سوءتفاهم و پيش فرض و آت و آشغال شده. درواقع مثل watch dog ئي که در ميکروپروسسورها پيش بيني شده تا پردازنده رو درمحيط‌هاي نويزي هرچند وقت يک بار Reset کنه، ما هم نياز داريم حافظه‌مون رو نوسازي کنيم و رابطه‌ها رو تازه کنيم! آره کمي چرنديات صداسيمايي بافتم اما مي‌شه روي اين مساله فکر کرد.
و اما فيلم، «درخشش ابدي يک ذهن ناب» که در رتبه‌بندي 250 فيلم برتر سايت imdb رتبه‌‌اش 38 ه و کاربرها امتياز بالاي 8.6 از ده رو به‌ش دادن، علاوه برايده ي فيلم‌نامه، از جهات ديگه‌اي هم قابل توجهه. اولا بازيها، جيمي کري و کيت وينسلت به نقش زوج جوان فيلم هردو عالي هستند مخصوصا جيمي کري، در اين فيلم غيرکمدي و با نقش يک آدم درونگرا که اصلا از کري با سابقه ي فيلم‌هاي کمدي انتظار نداريم، واقعا ستودني است.
مساله‌ي بعدي فيلم‌نامه وماجراي غيرخطي-دَوَراني فيلمه که ديدن فيلم رو جذاب مي‌کنه، عملا با چنين روايت پيچيده‌اي ازماجرا، فيلم رو مي‌شه چندبار ديد و بازهم نکات جديدي از فيلم کشف کرد و لذت برد.
سکانس‌هاي رويا و بخش‌هايي از فيلم که در حافظه‌ي جوئل (جيمي کري) مي‌گذرن عجيب، سورئال، جذاب و درمواردی خيلي هم خنده‌دار هستند.
درکنار ماجراهاي زوج جوان فيلم، ماجراهاي فرعي‌ جذابي هم در فيلم هستند که به‌خوبي در کنار ماجراهاي اصلي جفت وجور شدن و فيلم رو ديدني‌تر کردند.

زاويه‌ی ديد

2006-08-06T21:21:00.000+03:30

پسر گفت: «آدم به اميد زنده‌است. من نگرانم که شما نااميد بشيد.» تلخ خندید. اما غم دنیا به دل پسر نشست. از او بسيار آموخته بود. از ميان پيچيده‌گويي‌هايش آموخته بود که هرکس می‌تواند از زاويه‌ی ديد خود به جهان بنگرد و آن را سرشار از رمز و راز و شگفتی ببيند و در صدد گشودن اين رازها برآید. آموخته بود که چطور می‌شود زندگی را تحمل‌پذير کرد. پيرمرد می‌گفت بعد چهارم و منظورش انديشيدن بود، کشف اشيا و بيدار کردن روياهای نبوغ آمیز بود که پس هرچيزی خوابيده است. و او حالا از پسر می‌خواست که تاريکی‌ها را برايش روشن کند. بی‌رحمی بود. نمی‌توانست.

مجله‌ی هفت/ شماره‌ی 29/ ص 16/ مرد ابری / علی‌رضا معتمدی

ubuntu

2006-08-05T00:00:00.000+03:30

پاي کامپيوتر نشسته‌ام و موندم از زور بيکاري چه کار کنم. کش و قوس مي‌رم و عضلات گردن و کولمو که از بي‌تحرکي چندساعته پاي کامپويتر حسابي به درد اومده ماساژ مي‌دم. هروقت که حسابي بي‌کار مي‌شم يک پروژه براي خودم خلق مي‌کنم و وقتمو باهش پر مي‌کنم. کاري که معمولا نيمه کاره مي‌مونه و خوب جواب نمي‌ده. پروژه‌ي جديدم‌ لينوکسه. ديروز بعد از يک دور خراب کاري ubuntu رو نصب کردم. دور اول باعث شد يک پارتيشن و ويندوزمو به طور کامل از دست بدم اما خوشبختانه بقيه هارد دست‌نخورده موند. دوباره نشستم به XP نصب کردن. بعد از اون ساعت سه صبح دوباره ubuntu نصب کردم اين بار موفقيت آميز. بعدشم البته خوابيدم. لينوکسه خوبه. يا بهتره بگم خوشگله. اما مشکل اينجاست که نمي‌شه باهش کارکرد. يعني يک کاربر ويندوز نمي‌تونه باهش کار کنه. طبيعي هم هست چون کاربر ويندوز کاربر لينوکس نيست. از اين نکته که بگذريم، اينجور که فهميدم لينوکس مودم‌هاي ADSL از نوع USB بدون ethernet رو داخل آدم حساب نمي‌کنه و درنتيجه در لينوکس از اينترنت خبري نيست. از قرار بايد مودمو عوض کنم و اترنت دارشو بگيرم تا بشه به نت وصل شد. مدتيکه که کار نکردم و جيبم هم خالي است، از کجا بيارم مودمو ارتقا بدم؟ کلا با سيستم عامل بدون اينترنت هم که نمي‌شه زندگي کرد. لينوکس گرفتم که از برنامه‌هاي Freeش استفاده کنم. بدون اينترنت اين برنامه‌ها رو چه‌جوري دانلودکنم؟
خب. ده دقيقه‌اي با چيز ميز نوشتن پر شد!
ديگه اينکه راديو زمانه رو هم گوش بدين جالبه. هرچند که هنوز جا داره تا جا بيافته! من که بعد از يک ساعتي زمانه گوش دادن برگشتم به همون راديوفردا. مگه آدم چقدر مي‌تونه به صورت پيوسته موسيقي عجيب غريب زيرزميني گوش بده؟ ضمن اينکه کيفيت راديشو بالاست و براي همين زياد قطع و وصل مي‌شه.
ديگه از چي بگم. از نتايج کنکور کارشناسي. نتايج کنکور رو دادن و اين پسرخاله‌ي ما رتبه‌ي خوبي نياورده و اين مساله باعث شده که وبلاگش حسابي فعال بشه و البته امروز بعد از ظهر هم خونه‌ي مامان بزرگه نياد. درکش مي‌کنم. سال گذشته که کنکور ارشدو خراب کردم درحاليکه همه‌ي دوستام رتبه‌هاي خوبي آوردن، معني شکستو تا عمق وجودم فهميدم. واقعا عذابه. چيز بيشتري نمي‌شه گفت و اين خودتي که بايد بتوني دوباره بلند بشي. پسرخاله‌اي که من مي‌بينم مي‌تونه بلند بشه. هرچند زمان مي‌بره، اما آدمو مي‌سازه.
اوه اوه این کتفه چقدر درد می‌کنه.

هروف ازافه - 2

2006-08-02T11:32:00.000+03:30

چندوقت پيش فايل پي‌دي‌افي با امضاي سايت iranian.be به دستم رسيد به نام «پارسي بگو» يا همان «پارسي را پاس بداريم» معروف. در اين جزوه‌ي 22 برگي براي لغات غير پارسي معادل‌هاي پارسي رو آورده. مثلا:
بجاي طول بگو درازا
بجاي غريب بگو ناآشنا
بجاي ظلم بگو ستم - بيداد
بجاي محبوس بگو زنداني
بجاي بصيرت بگو بينش
بجاي انتظار بگو چشم‌داشت
بجای عفو بگو بخشش
...
و هزاران مورد ديگه. اگر در اين کلمات پارسي دقت کنيد مي‌بينيد که از حروف مشابه اکثرا فقط يکي استفاده شده و درواقع فقط يکي از اين حروفه که پارسي (تر) هستش. مثلا:
از بين س و ص و ث = س
از بين ز و ظ و ض و ذ = ز
از بين ه و ح = ه
از بين ت و ط = ت
از بين ق و غ = ق
و حرف ع هم عملا در کلمات پارسي نداريم. درنتيجه اگر ما به پارسي حرف بزنيم از شر هروف ازافه هم راحت خواهيم شد. براي من ظلم رو زلم نوشتن خيلي راحت‌تره اما مساله اينه که خوانايي به‌شدت کاهش پيدا مي‌کنه درنتيجه بايد سعي کنم هروقت به کلمه‌اي با هروف‌ازافه برخوردمي‌کنم بگردم دنبال معادل پارسي‌اش و ظلم رو ستم بنويسم، که اين هم کار سختيه. براي اين کار نرم‌افزاري هم آماده شده که متن رو مي‌گيره و کلمات پارسي رو جايگزين مي‌کنه: ويرايشگر خودکار - پارسي سخن بگوييم. براي شروع نرم‌افزار بدي نيست اما اين مساله هنوز حالاحالاها جاي کار داره.

مرتبط: خواندن مطلب «چرا نبايد همانگونه که مي گوييم، بنويسيم؟!» از يک کارشناس نيز توصيه مي‌شود.

ريشه يابي - 2

2006-08-02T00:31:00.000+03:30

طرف به‌م مي‌گه کامواهاي سفيدو تموم‌کرده، به‌ش مي‌گم برو بخر باهم حساب مي‌کنيم و توي رخت‌خواب غلتي مي‌زنم. شايد هم کامواي مشکي مي‌خواست، درست يادم نيست. اَه چه خواب بي‌ربطي. چرا خواب خريدن کاموا ديدم؟ دوباره خوابم مي‌بره. واي چقدر شيريني. مامانه مي‌گه «اينهمه شيرني مي‌خوايم چه کار؟ نکردن يه چيزي بيارن که بمونه. حالا بايد همه‌شو بريزيم دور يا بديم به درو همسايه.» دور شيرني‌ها که توي يخچال‌مانندي با ديوارهاي شيشه‌اي قرار دارند مي‌چرخم و يک بزرگ و نرمشو بر مي‌دارم و مي‌خورم. چرا من بايد خواب شيرني ببينم تا تمام روز در حسرت يک شيرني کوچيک بسوزم؟ از اون مسخره‌تر خواب کامواست! کاموا چرا اومده به خواب من؟ جدا چرا؟

قابل توجه سینه‌چاکان گوگل

2006-07-31T21:01:00.000+03:30

امروز هرچه سعی کرديم از Google Reader امان استفاده کنيم، جناب گوگل می‌فرمودند:

Oops!

گفتيم ثبت شود که گوگل هم بله!

ناخوانايی

2006-07-30T12:35:00.000+03:30

راه مي‌رم و فکر مي‌کنم. به اين فکر مي‌کنم که چي بنويسم. يا نه به اين فکر مي‌کنم که ايني که مي‌خوام بنويسم چه‌جوري بنويسم. چي مي‌خوام بنويسم؟ اينکه چرا نمي‌تونم کتاب بخونم. چندتا کتاب گرفتم و هرکدوم رو 30-40 صفحه بيشتر جلو نرفتم. راه مي‌رم و با تسبيحم بازي مي‌کنم و موسيقي هم طبق معمول هست. ترجيح مي‌دم لم بدم و فيلم ببينم تا سعي کنم که کتاب بخونم. ديشب براي بار دهم Taxi Driver رو ديدم و براي باردهم لذت بردم و اونجايي که تراويس مي‌گه:

Because you are the most beautifuI woman I have ever seen.

از ذوق خنديدم. اوني که از همه بيشتر تونستم پيش برم «سرخي تو از من» از سپيده شاملوئه. تا اينجا که کتاب سرد و کابوس‌واري بوده. با اين حس و حالي که دارم يک کتاب گرم و معمولي بايد برام بهتر باشه. حالا بايد ببينم دکترم چي تجويز مي‌کنه! مثلا يک جلد «رمز داوينچي» مي‌توني نسخه‌ي خوبي باشه. که اينم مي‌گن چاپ‌اش متوقف شده. پي‌دي‌افشو دارم، اما کي حوصله داره بشينه پاي PC‌ کتاب بخونه. کي حوصله داره کتاب بخونه؟ کي حوصله داره؟ حوصله...

The Swingle Singers

2006-07-28T10:54:00.000+03:30

يک گروه نسبتا قديمي موسيقي با سبکي خاص در ارائه موسيقي هستند. به اين ترتيب که آثار موسيقي رو با دهان (آوازي) مي‌نوازند. البته در کنار نواختن دهاني، سازهايي هم اونها رو همراهي مي‌کنند. مثلا به اين اجرا از چهار فصل گوش بدين:

The Swingle Singers - Four Seasons.mp3

از معروف‌ترين کارهاي اين گروه که هيت بالايي هم داشته قطعه‌ي معروف Air for the G String از باخ هست، که در اين اجرا به صورت ترکيبي است از موسيقي Modern Jazz و کار کلاسيک و معروف باخ:

The Swingle Singers -Air for the G String.mp3

اجراهاي اين گروه فقط محدود به کارهاي کلاسيک نمي‌شه و کارهاي The Beatles و حتي پلنگ صورتي رو هم به سبک خودشون برگردوندند:

Swingle Singers - Pink Panther.mp3

و يکي ديگه از جالب‌ترين کارهاي اين گروه، Overture اپراي معروف روسيني به نام آرايشگر سويلي است:

Swingle Singers - Overture To The Barber Of Seville Acapella.mp3

امیدوارم از این کارهای زیبای اين گروه لذت ببرين.
The Swingle Singers در ویکی‌پدیا
منبع اصلی mp3 ها که کارهای خوبی از Enya ، Paul Mauriat و Loreena McKennitt رو هم می‌تونید درش پيدا کنید.

صاحب‌نظريت

2006-07-26T00:37:00.000+03:30

Mickey's Father: How the hell do I know why there were Nazis? I don't know how the can opener works! *

طبعا و عطف به جمله‌ي بالا من هم هيچ نظري در مورد درگيري‌هاي لبنان و اسرائيل ندارم. مگه من چقدر در اون فضا هستم؟ چقدر از محبوبيت و حقانيت هرکدوم از طرفين خبر دارم؟ اصلا مگر بايد در مورد هرموضوعي نظري داشت؟ و از اون بدتر مگر بايد جانب يکي از طرفين رو هم گرفت؟
فعلا براي من نگراني بابت گلودردم که از ديشب سروکله‌اش پيدا شده جدي‌تر از درگيري‌هاي اون سر خاورميانه است.

* بخشي از ديالوگ فيلم هانا و خواهرانش / وودي آلن / 1986

ريشه‌یابی

2006-07-23T13:07:00.000+03:30

روزي روزگاری، يا دقيقتر بگوييم 334 سال پيش در چنين روزهايي، دکارت مشغول چت کردن با يکي از دوستانش بود. آن دسته از نوع بشر که اغلب اسمشان به «ه گرد» ختم مي‌شود و امان از اين دسته از دوستان! باری، دوستش سوال متداول ?hasti را از او پرسيد. دکارت که به خطوط اينترنت آن زمان اصلا اطميناني نداشت گفت «فکر مي‌کنم» و بعد با کمي مکث اضافه کرد «پس هستم»
و اينگونه بود که دکارت بعدها با اضافه کردن یک «من» به اين مجموعه، فلسفه‌ي عقل‌گرايي غربی را با جمله‌ي معروف «من فکر مي‌کنم، پس هستم» بنيان نهاد.

استقلال

2006-07-22T10:48:00.000+03:30

يک هنرمند/طراح وب/معمار/وبلاگ‌نويس چقدر در خلق/طراحي/کشيدن/نوشتن اثرش آزادي داره؟ تا چه حد حق داره بگه من هر کار دلم بخواهد مي‌کنم؟ تا چه حد مي‌تونه ساختار شکني کنه و «هروف ازافه» رو [به زعم خودش] بريزه دور و مطلبشو سخت‌خوان بکنه؟ مگر نه اينکه اون اثر براي خواننده/بيينده/شنونده/کاربر خلق مي‌شه؟
چرا.
اما مگر براي خوشايند اون خلق شده؟ مگر قراره هميشه به دنبال رضايت کاربر بود؟ مخالفت رو چطور مي‌شه فهميد؟ تفاوت‌ها رو چطور؟ سلايق رو چگونه مي‌شه شناخت؟ خلاقيت رو چجوري مي‌شه خرج کرد؟ تا چه حد يک مطلب متعلق به خواننده است؟ مگر نه اينکه به محض منتشر شدن مطلبي، ديگر به نويسنده تعلقي ندارد و از آن خواننده است؟ جدن؟ و اين تعلق يعني خوشايند؟ يعني هديه؟ من که اينطوري فکر نمي‌کنم.

نخواب!

2006-07-21T19:03:00.000+03:30

نبايد بخوابم. بايد در مقابل خواب ِ زُهْر مقاومت کنم. اگر بخوابم شب هم بايد متقابلا دير بخوابم و اين يئني سُبْه هداقل بايد 9 بيدار بشم در هاليکه فردا سائت 7 کلاس دارم. سخته. خيلي سخته. چندماهي ساعت هشت ونه سُبْح بيدار شدن و هالا يک روز درميون ساعت هفت سُبه کلاس دارم يئني بايد هداقل 6 و نيم بيدار بشم. ويدئوهاي جيمز بلانت رو دانلود مي‌کنم. فيلم‌ها رو ورق مي‌زنم. يک زُهْر جمعه‌ي گرم لئنتي که نبايد بخوابم. متئو مي‌گه:

Matthew: I don't believe in God, but if I did, he would be a black, left-handed guitarist.

منزورش از گيتاريست سياه پوست چپ دست جيمي هندريکسه. متئو و تئو هردو توي وان لم دادن ودرمورد خدا و جنگ ويتنام و موسيقي راک سُهبت مي‌کنن. از مايکل پيت که توي اين فيلم نقش ماتئو رو بازي مي‌کنه خوشم اومد. مخسوسا اون بخشي از دي‌وي‌دي که سواي فيلمه و متئو با گروه راک‌اش آهنگ معروف Hey Joe رو مي‌خونه. آهنگي که توي سکانس وان هم آخرش خونده مي‌شه. اين آهنگ هم از اجراهاي مئروفه جيمي هندريکسه. جيمي هندريکسي که با دندوناش گيتار الکتریک مي‌زد و در 27 سالگي مرد. چتوري مرد؟ مرگي که مسل مرگ بقیه‌ی استوره‌ها پيچيده در راز و رمزه اما در واقه توي استفراغ خودش خفه شد و سُبه که دوست دخترش خواست بيدارش کنه ديد جيمي مرده. جيمي هم که مرد، ديگه چه کار مي‌شه کرد که وقتو پر کنه؟ سازدهني؟ آره. ولي نه. ايراد کار اينه که وقتي مي‌خواي سازدهني بزني؛ يئني تمرين کني که ياد بگيري تا شايد بتوني بزني نمي‌شه موسيقي گوش داد و مگه مي‌شه بدون اينکه موسيقي گوش داد کاري کرد؟ چطوره به ترن هوايي ديشب فکر کنم. به ئُنوان اولين بار تجربه‌ي جالبي بود. خوشمان آمد. هيف که کوتاه بود. اينم نشخوار شد. بگردم توي مجله‌ي هاي هفتي که دارم سراغ مطلبي که قبلا در مورد Closer توش ديده‌بودم. يکي يکي مجله‌ها رو برمي‌دارم و عناوين روي جلد رو مي‌خونم. نخير نيست. روي جلد فايده نداره بايد فهرست کامل رو بخونم. دوباره از اول. يافتم. يک نقد داره و سه چهارتا مساهبه. متالبي هم در مورد The Dreamers داره. برم اينارو بخونم.

Hey Joe.mp3

I can't take my eyes off of you

2006-07-20T09:23:00.000+03:30

سکانس آغازين فيلم Closer با ترانه‌اي شروع مي‌شه به نام The Blower's Daughter از Damien Rice خواننده/آهنگ‌ساز ايرلندي. اين سکانس آغازين با اين ترانه و ترجيع‌بند I can't take my eyes off of you خداست، شاهکاره. بعيده که اين فيلم رو ببينيد و اين ترانه‌ي زيبا، که هم در آغاز فيلم مي‌ياد و هم در پايان، روي شما تاثير نذاره. Closer فيلمي است ديدني که ماجراي روابط پيچيده‌ي دو زوج، چهار انسان رو دنبال مي‌کنه.از نوشتن نقد در مورد فيلم عاجزم و فقط مي‌تونم شما رو دعوت کنم به شنيدن ترانه‌ي زيباي اين فيلم.

The Blower's Daughter.mp3 [4.40 MB]
The Blower's Daughter.mp3 [6.39 MB]

And so it is
Just like you said it would be
Life goes easy on me
Most of the time
And so it is
The shorter story
No love, no glory
No hero in her sky

I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes...

And so it is
Just like you said it should be
We'll both forget the breeze
Most of the time
And so it is
The colder water
The blower's daughter
The pupil in denial

I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes...

Did I say that I loathe you?
Did I say that I want to
Leave it all behind?

I can't take my mind off of you
I can't take my mind off of you...
I can't take my mind off of you
I can't take my mind off of you
I can't take my mind off of you
I can't take my mind...
My mind...my mind...
'Til I find somebody new

هروف ازافه!

2006-07-17T23:08:00.000+03:30

وقتي تلفز تصميم و تسميم يکسان است چرا دو گونه مي‌نويسم؟ وقتي س و ص و ث همه را يک شکل مي‌خوانيم چرا اين‌همه زياده‌روزي در به‌کار بردن هروف؟ مگر اين هروف قرار نيست سدا را برسانند؟ خوب صدا، سدا است ديگر! ممکن است بگوييد در برخي موارد معنايش فرق مي‌کند مسلا معناي سواب و ثواب و صواب! پاسخ اين است که در جمله مي‌توان با توجه به عبارات پس و پيش معناي کلمه را فهميد، مگر به‌عنوان مسال در زبان انگليسي کلمات معاني زيادي ندارند؟ چگونه معني درست را تشخيس مي‌دهند؟ توست جمله ديگر!
تکرار هروف با يک سدا براي ماشين هم زبان فارسي را مشکل مي‌کند. فرز کنيد برنامه‌اي که قرار است پينگليش را به فارسي برگرداند. اين ماشين زبان نفهم از کجا بفهمد seda سداست يا صدا؟ در اکسر زبان‌ها حرف «ق» اسلا ندارند اما ما نه يکي بلکه دوتا داريم! ق و غ! اينهمه اسراف چرا؟ اين همه گيج شدن بي‌خودي چرا؟ حتي همين عين هم ازافه است! معني با مئني چه فرقي مي‌کند؟ از همه‌ی اين ماجراها جالب‌تر هروفی است که شکل يگانه دارند اما در تایپ کامپیوتری دو مدل نوشته می‌شوند، همان ی و ي و ک ك مئروف را می‌گویم.. اجب بساتی است!

James Blunt

2006-07-15T23:11:00.000+03:30

چندتا لينک گذاشتم اگر هرکدوم کار نکرد بعدي جواب بده. player براي خطوط خيلي سرعت بالاست. از آنجايي که عمرا خطوط من و شما «خيلي سرعت بالا» باشه پس پيشنهاد مي‌کنم اول دانلود (save target as) کنيد و بعد گوش بدين.

You're Beautiful.mp3 [3.25 MB] + [Lyric]
You're Beautiful.mp3 [4.88 MB]
You're Beautiful.mp3 [8.13 MB]

Goodbye My Lover.mp3 [9.86 MB] + [Lyric]
Goodbye My Lover.mp3 [9.37 MB]

High.mp3 [9.37 MB] + [Lyric]
High.mp3 [6.45 MB]

Happy End

2006-07-15T23:05:00.000+03:30

ديدن يک فيلم تين‌ايجري رو آغازيدم. يک دختر خوشگل و بامزه‌ي تنها از يک طرف و يک پسر خوشتيپ و بامزه‌ي تنها هم از طرف ديگه. ده دقيقه يک ربعي که زمينه چيني‌هاي اوليه‌ي فيلمو ديدم با خودم گفتم مي‌زنم آخر فيلم اگه دختر و پسره در آغوش هم در حال کام گرفتن باشن فيلمو نگاه نمي‌کنم وگرنه مي‌شينم پاش. زدم آخر فيلم. چي ديدم؟ بله دختر و پسره در آغوش هم در حال کام گرفتن... اه حالم به هم خورد از اينهمه هپي اند! برم همون سين‌سيتي‌ام رو ببينم!

انتخاب اصيل زيدان

2006-07-14T20:26:00.000+03:30

«زيدان انساني است که ميخواهد خود تصوير خويش را بسازد، و تسليم تصويري که ديگران از او ساخته يا ميسازند نشود. زيدان در زندان آن اسطورهي غيرانساني که ديگراناش ميپرستيدند نماند. تصويري تکهپاره اما خودپسنديده را بر آن تصوير تام اما توهمبار ترجيح داد: «من هم انسان ام و اشتباه ميکنم». و اينگونه است که او، به همان مفهومي که رورتي به کار برده، شاعري ميشود که کارش «خودآفريني» است.»

از يکشنبه‌ي پيش بحث‌هاي زيادي راجع به حرکت غيرمنتظره‌ي زيدان در بازي فينال جام‌جهاني شده. اما جامع‌ترين اون‌ها به نظر من، اين تحليل پيام يزدانجو است که در بالا چند خطي‌شو آوردم. خوندن متن کاملو که طولاني هم هست به شما ره‌پويان حقيقت توصيه مي‌کنم.

پي‌نوشت:
1- پاسخ مجيد زهري به نوشته‌ي پيام يزدانجو: «زندگي (خودزني!) مثل زيدان» عاقبت‌اش شهادت است!
2- يک ويدئوي بامزه در همين زمينه براي لطافت هوا!

تظاهر

2006-07-12T11:13:00.000+03:30

خالي‌ام. بي‌حالم. خسته‌ام. بي‌کارام...ام، هستم.
هستم؟

در اين شرايط بهتره به جاي حرف زدن بخونم يا بشنوم:

هابيل / ميگل د اونامونو / صفحه‌ي 53
«تظاهر و خود نمايي مارا بيچاره مي‌کند. پنهاني‌ترين و پليدترين بيماري و بيچارگيمان را به‌معرض تماشاي اين و آن مي‌گذاريم. به نظر من آدم‌هايي وجود دارند که دلشان مي‌خواهد چنان غده‌ي طاعوني‌اي داشته‌باشند که هرگز هيچوقت کس ديگري نداشته باشد، فقط براي اينکه به اين و آن نشانش دهند و توجه مردم را به مقاومت و سخت‌جاني خود در مقابل آن جلب کنند.»

آيا وبلاگ‌نويسي چيزي جز همين تظاهر و خودنمايي نيست؟

خداحافظي از جامي خوب با فينالي عجيب

2006-07-10T09:29:00.000+03:30

ديروز بعد از اينکه ديدم نمي‌تونم سانسورچي شبکه سه رو به اون وضع بکشم و يا اينکه اگر هم بکشم حتما کسي ديگه اي رو که ناشي‌تر هم هست جايگزين‌ش مي‌کنن رفتم خونه‌ي خاله‌ها و با پسرخاله‌هه بازي رو از آنتن ديديم. عطاي عادل با بيانه‌هاي تحميلي هسته‌اي-فلسطيني‌اش رو هم به خودش بخشيدم و بازي رو با گزارش راديو ورزش با پس زمينه‌ي صداي گزارشگر سوئيسي دنبال کرديم. فينال جذاب و عجيبي بود. بوفون که اگر 60 دقيقه گل نمي‌خورد صاحب يک رکورد اسطوره‌اي مي‌شد همون اول بازي گل خورد! تا حالا ديده‌بوديد توپي دو بار تيرافقي بخوره و گل هم بشه! اين پنالتي‌اي بود که زيدان به بوفون زد و شد گل اول بازي.
ايتاليا که تمام بازيکناش تصميم گرفته يودند در اين جام گل بزنن اينبار ماتراتزي رو جلو فرستاد تا 13 دقيقه بعد بازي رو به تساوي بکشونه، تساوي‌اي که تا آخر پايدار موند. در مجموع به جز نيم‌ساعت اول ايتاليا عطش و انگيزه‌اي براي گل زدن نداشت. حتي وقتي بازي رو به آخر رفت و باتوجه به سابقه‌ي ايتاليا انتظار برخواستن‌ش رو داشتيم بازهم خبري نشد. حتي زورش به فرانسه‌ي پير ده نفره‌ي بدون آنري، زيدان و ويرا هم نرسيد. از اين بازي ايتاليا اصلاخوشم نيومد و اين فرانسه بود که واقعا مستحق پيروزي بود. از اواخر نيمه‌ي دوم مشخص بود که ايتاليا براي پنالتي زدن (و بعدتر فهميديم نه براي گرفتن!) بازي رو ادامه مي‌ده. براي همين وقتي بازي به پنالتي رسيد انتظار پيروزي ايتاليا رو داشتم.
از عجيب‌ترين صحنه‌هاي اين بازي و حتي کل جام شاخي بود که زيدان به ماتراتزي غول‌پيکر زد. واقعا صحنه‌ي غيرمنتظره و يونيکي بود و البته خداحافظي رقت‌انگيزي هم براي زيدان. درحالي که همه فينال رو پايان باشکوهي براي زيدان مي‌دونستند ناگهان ماجرا تبديل شد به يک رسوايي. از زيدان انتظار تکل‌هاي خشن يا حتي لگدپراني داشتيم اما اين حرکت واقعا استثنائي بود. در کجا به جز فوتبال شما از اين «ناگهان ماجرا تبديل شد به...» ها سراغ داريد؟ دلم به حال دومنک مربي فرانسه سوخت. تا انتهاي خوشحالي ايتاليايي ها کنار ميدون بود و از نگاه کردن به جام دست برنمي‌داشت. انگار که منتظر معجزه‌اي بود تا تيم‌ش رو که مستحق هم بود قهرمان اعلام کنند و کاپ رو به او بدن.

مثل اينکه من قرار نبود ديگه از جام‌جهاني بنويسم! اما نمي‌شه، بايد باهش خداحافظي کنم!
جام خوبي بود. جام سنگيني بود. شگفتي‌هاي ضدحالي مثل بالا اومدن تيم‌هايي امثال کره و ترکيه و بلغارستان درش نبود. هرچهار تيم پاياني واقعا معتبر بودن (البته با ابراز انزجار نسبت به پرتغال) جامي که من براي هر تيمي آروزي شکست کردم شکست خورد (آرژانتين، برزيل و پرتغال) و براي هر تيمي هم آرزوي پيروزي کردم بازهم شکست خورد! (انگليس) جام رنگارنگي بود. جامي که تحت وب تماشاچي‌هاشو تماشا کردم و تحت وبلاگستان واکنش‌هاي تماشاگران ايراني رو پيگيري کردم. جامي که تيم‌هاش وبلاگ داشتن!
از جام هجدهم خداحافظي مي‌کنم با ماي‌‌پيکچري پر از عکس‌هاي جام، پر از خاطره پر از وال‌پييرهاي Man of the Match‌ ها... واقعا دل کندن از جام سخته. ديگه اينهمه هيجان و شور از کجا مي‌شه پيدا کرد؟

سانسورچی را بکشيد!

2006-07-09T00:30:00.000+03:30

اون مسئول سانسوري که بعد از 63 مسابقه هنوز نمي‌دونه که کي بايد کات کنه و صحنه‌ي گل به اون زيبايي رو قطع مي‌کنه بايد اول مصلوبش کرد و بعد هم با سيم‌خاردار به دار آويخت!